[gus]

Δύο φίλοι συζητούν για τις φιλενάδες τους και ρωτάει ο ένας: «Πως τα πάτε με την δικιά σου;»
– Άστα ρε φίλε, με παράτησε για έναν φραγκάτο… απαντάει ο άλλος.
– Μα καλά κι εσύ, αφού ήξερες πόσο φιλοχρήματη είναι, γιατί δεν τις έλεγες ότι έχεις έναν πλούσιο θείο;
– Μα αυτό ακριβώς της είπα.
– Αλήθεια, και τι έγινε μετά;
– Άστα φίλε … μετά έγινε θεία μου!

Ελλάδα/ Κόσμος 2.0

[Sikelos]

Ένας άνεργος μηχανικός σκέφτηκε να ανοίξει μία κλινική για να βγάζει λεφτά. Μία ταμπέλα απ’ έξω έγραφε:
Θεραπευτείτε για τα πάντα με 50€.

Αν δεν θεραπευτείτε σας επιστρέφουμε εμείς 100€.
Ένας γιατρός νομίζοντας ότι είναι μία καλή ευκαιρία να βγάλει ένα 100ρικο πάει επίσκεψη. Γιατρός (ως ασθενής): “Γιατρέ έχω χάσει την αίσθηση της γεύσης”
Μηχανικός (ως γιατρός): “Αδελφή φέρτε παρακαλώ το φάρμακο Νο 22 και ρίξτε 3 σταγόνες στο στόμα του ασθενούς”
Ο γιατρός – ασθενής φτύνει το φάρμακο και λέει: “Μα αυτό δεν είναι φάρμακο! Είναι πετρέλαιο!”
Ο μηχανικός – γιατρός: “Συγχαρητήρια. Η γεύση σας επέστρεψε. 50 € παρακαλώ”.
Ο δήθεν ασθενής γιατρός φεύγει τσατισμένος αλλά δε το βάζει κάτω και επιστρέφει σε μερικές μέρες αποφασισμένος να πάρει πίσω τα χρήματά του.
Ο ασθενής γιατρός: “Γιατρέ έχασα τη μνήμη μου και δεν θυμάμαι πια τίποτα”. Μηχανικός – γιατρός: “Αδελφή φέρτε παρακαλώ το φάρμακο Νο 22 και ρίξτε 3 σταγόνες στο στόμα του ασθενούς”
Ο γιατρός – ασθενής πανικόβλητος: “Μα αυτό το φάρμακο είναι για τη θεραπεία της γεύσης”!
Μηχανικός: “Συγχαρητήρια! Η μνήμη σας επανήλθε. 50 € παρακαλώ”.
Ο γιατρός φεύγει εξαγριωμένος με τον εαυτό του. Αμετανόητος μετά από μερικές ημέρες επιστρέφει.
Ασθενής: “Γιατρέ η όρασή μου έχει αδυνατίσει πολύ. Μπορείτε να κάνετε κάτι?”
Μηχανικός: “Δυστυχώς κύριε δεν έχουμε φάρμακο για αυτό. Παρακαλώ πάρτε αυτό το 100ρικο.”
Ασθενής: “Μα αυτό είναι 20αρικο!” Μηχανικός: “Συγχαρητήρια. Η όρασή σας επανήλθε. 50 € παρακαλώ”.

[Georgios]

Ο Ιωάννης Μελισσανίδης είναι με κάτι φίλους του μετά από μπαρότσαρκα. Ένας τροχονόμος τους σταματάει για αλκοτέστ. Πλησιάζει στον Μελισσανίδη και του λέει :
- Παρακαλώ φυσήξτε στο στόμιο.
- Καλά δε με αναγνωρίζεις ?
- Όχι κύριε, παρακαλώ φυσήξτε να τελειώνουμε.
Τότε ο Μελισσανίδης κατεβαίνει από το αυτοκίνητο παίρνει πέντε μέτρα φόρα, τρέχει, κάνει μια τούμπα στον αέρα και προσγειώνεται .
- Τώρα με αναγνώρισες ?
- Όχι κύριε . Θα φυσήξετε επιτέλους ?
- Για πρόσεξε με πάλι.
Παίρνει δέκα μέτρα φόρα, τρέχει, κάνει τροχό, μια τριπλή τούμπα στον αέρα και μια τέλεια προσγείωση μπροστά στον τροχονόμο . Εν τω μεταξύ, ο άλλος τροχονόμος έχει σταματήσει αλλά τρία αυτοκίνητα για αλκοτέστ. Ο οδηγός του τρίτου αυτοκινήτου λέει στο συνοδηγό του :
- Πω πω ρε π@ύστη μου , πολύ το δυσκολέψανε το αλκοτέστ...!!!

Μόνο ακροβατικά δεν μας έχουν βάλει ακόμα να κάνουμε

[Sniper]

Πολύ παλιό, αλλά είχα κλάψει όταν το είχα ακούσει (κάντε το εικόνα):

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου…

Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας.

– Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία; λέει η δασκάλα. Ποιος είπε… «δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο;».

Κάποιοι μουρμουρίζουν, αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούριο:

– Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέλφεια, απαντά.

– Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε «Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για το λαό;», ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.

– Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ, απαντά και πάλι ο Σουζούκι.

Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει:

– Ντροπή σας. Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας

Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία:

– Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι.

– Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.

Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει:

– Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά, και ο Λι Ιακόκα το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.

Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.

– Ποιος το είπε αυτό;;; ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.

Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι:

– Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991.

Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει:

– Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω γω.

Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα :

– Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου.

Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν:

– Α γαμήσου ρε μαλακισμένο Σουζούκι!

Ατάραχος ο γιαπωνέζος:

– Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002.

Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής:

– Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο

Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι:

– Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2009, στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του.

[Georgios]

Πολύ παλιό, αλλά είχα κλάψει όταν το είχα ακούσει (κάντε το εικόνα):

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου…

Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας.

– Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία; λέει η δασκάλα. Ποιος είπε… «δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο;».

Κάποιοι μουρμουρίζουν, αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούριο:

– Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέλφεια, απαντά.

– Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε «Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για το λαό;», ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.

– Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ, απαντά και πάλι ο Σουζούκι.

Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει:

– Ντροπή σας. Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας

Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία:

– Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι.

– Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.

Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει:

– Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά, και ο Λι Ιακόκα το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.

Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.

– Ποιος το είπε αυτό;;; ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.

Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι:

– Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991.

Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει:

– Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω γω.

Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα :

– Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου.

Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν:

– Α γαμήσου ρε μαλακισμένο Σουζούκι!

Ατάραχος ο γιαπωνέζος:

– Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002.

Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής:

– Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο

Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι:

– Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2009, στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του.

Έχει δυσκολία να το θυμάται κάποιος όλο για να το πει σε παρέα.

[arpagas]

   

[arpagas]

   

[Sikelos]

Είναι λοιπόν ένας τύπος σε ένα ταξί, οπότε θέλει να πει κάτι στον ταξιτζή.
Όπως είναι από πίσω του λοιπόν, κάνει λίγο μπροστά και τον χτυπάει ευγενικά στον ώμο με τα δάχτυλα.
Ο ταξιτζής τρελαίνεται! Χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, πέφτει πάνω σε ένα σκουπιδοτενεκέ, ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο, περνάει ξυστά από μία γριούλα, και σταματάει λίγα εκατοστά μπροστά από μία βιτρίνα σε ένα μαγαζί.
Γυρίζει στον πελάτη έξαλλος και του λέει :
“Μα είσαι τρελός; Κόντευα να πάθω καρδιακή προσβολή!”
“Μα κύριε, απλά σας ακούμπησα λίγο στον ώμο για να σας μιλήσω!”
“Χμ.. Ναι, ξέρετε, δίκιο έχετε, αλλά είναι η πρώτη μέρα που δουλεύω ταξιτζής.
Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια οδηγούσα νεκροφόρα!”

[Sikelos]

Ο τροχονόμος την έχει στήσει έξω απ’ το μπαρ και ψάχνει για μεθυσμένους οδηγούς.
Την ώρα του κλεισίματος επισημαίνει έναν, που βγαίνει από το μπαρ, μπουρδουκλώνεται μερικές φορές και πάει προς το αυτοκίνητό του.
Ψάχνει να βρει τα κλειδιά του για κάνα πεντάλεπτο, τα βρίσκει και ψάχνει για ένα ακόμη πεντάλεπτο να βρει την κλειδαρότρυπα της μίζας.
Εν τω μεταξύ, όλοι οι υπόλοιποι πελάτες του μπαρ την έχουν κάνει με τα αυτοκίνητά τους για τα σπίτια τους.
Ο τύπος, αφού κατάφερε κι έβαλε το κλειδί στη μίζα και έβαλε μπρος τη μηχανή, ξεκινάει.
Ο τροχονόμος τον σταματάει αμέσως και του κάνει αλκοτέστ .
Το τεστ όμως δείχνει μια μεγάλη κουλούρα!

[Sikelos]

Στην τάξη του Τοτού έχουν μαθηματικά…
Ρωτάει η δασκάλα:
– Είναι 3 πουλάκια σ’ ένα δέντρο. Πυροβολούμε το ένα. Πόσα θα μείνουν;
– Κυρία Κυρία!!, φωνάζει ο Τοτός.
– Ναι, Τοτέ, πες μας.
– Κανένα κυρία!
– Μα γιατί Τοτέ;
– Γιατί θα ακούσουν τον πυροβολισμό και θα φύγουν, απαντά ο Τοτός λογικά.
– Όχι, Τοτέ. Αριθμητική κάνουμε. 2 θα μείνουν. Αλλά μ’ αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι! Τσαντισμένος ο Τοτός της λέει:
– Κυρία να σας ρωτήσω κι εγώ κάτι?
Είναι 3 γυναίκες σε’ ένα παγκάκι και τρώνε παγωτό. Η μία το γλύφει, η άλλη το δαγκώνει και η άλλα το βάζει όλο μέσα. Ποια είναι παντρεμένη;
– Αυτή… που το βάζει όλο μέσα;;;
– Όχι, κυρία, αυτή που φοράει βέρα!
Αλλά μ’ αρέσει ο τρόπος που σκέφτεστε!