Κάτι άξιο απορίας...
Αν παρατηρήσετε, βγαίνοντας με γυναίκα ή στην όποια πορεία μαζί της, δεν νοείται κανείς μας σχεδόν ποτέ
να ακούσει "αυθόρμητη" καλή κουβέντα παρά μόνο αυτές τα πάντα όλα, κάτι μάλιστα ως δεδομένο.
Επίσης παρατηρήστε όταν βρίσκεστε με παρέα πόσο στο ντούκου μας περνούν ασχέτως αν είμαστε μαζί
ασχολούμενες με άλλα θέματα, ενώ το βράδυ τον τρώνε και λένε κι ευχαριστώ.

Ρωτήστε όποια θέλετε πειραματικά γιατί συμβαίνει αυτό μόνο με αυτές κι όχι αμοιβαία και θα σας απαντούν
σχεδόν πάντα έπειτα από σκέψη δευτερολέπτων (δεν περιμένουν τέτοια ερώτηση)
ότι εσείς δεν είστε γυναίκες (πιθανότερη απάντηση) ή θα σας χαρίζουν ένα ηλίθιο χαμόγελο
λέγοντας ότι είστε παραπονιάρηδες. Είπε δηλαδή ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.
Η αλήθεια είναι ότι θέλουν διαρκώς επιβεβαίωση, θέλουν να φαίνονται αυτές να ξεχωρίζουν
δεν θέλουν ποτέ να μας μοστράρουν αλλά μόνο εμείς να τις μοστράρουμε και έχουν άγχος πως μας βλέπουν οι άλλες.
Τι είμαστε; εργάτες σε ορυχείο; Οι εποχές που οι σχέσεις έδειχναν διάχυτη εκτίμηση, έφαγαν πόρτα.
Γι'αυτό μάγκες, πούτσα και μόνο πούτσα μέχρι να παγώσει η κόλαση.