[Sniper]

θα πω οτι κυριως οι γυναικες εχουν παρει την κατρακύλα...ακατάλληλες για σεση...ασε που αρκετες δεν θελουν καν σχεση

Δε θέλουν ή θέλουν και υποκύπτουν στην τάση και την περιρρέουσα (και μετά κλαίγονται ότι "δεν υπάρχουν άντρες");

[giorgos2226]

Δε θέλουν ή θέλουν και υποκύπτουν στην τάση και την περιρρέουσα (και μετά κλαίγονται ότι "δεν υπάρχουν άντρες");

θελουν το χρημα, την ζωη και οτι αλλο αντιγραφουν απο tik tok κλπ...τα υπολοιπα ουθτε που περνανε απτο μυαλο τους

[TheOnlyOnePlayer]

δεν υπαρχει πια αλληλοσεβασμος

[Underworldsexmachine7]

Χίλιες φορές πολυγαμικοτητα.

[Sniper]

Πολλοί είναι κατ’ εμέ οι παράγοντες, αλλά αν μπορούσα να τα βάλω σε μια σειρά θα έλεγα:
Πρώτη είναι η οικογένεια (εμείς πλέον) και ειδικά η ελληνίδα μάνα. Και εξηγώ: παρατηρώντας πολλές οικογένειες των 70s-80s-90s με μία κόρη και ένα γιο, η μάνα, την κόρη -που δεν ήθελε να περάσει ό,τι και εκείνη- τη γαλουχούσε να είναι μορφωμένη, ανεξάρτητη, να μην έχει κανέναν (μαλάκα) πάνω από το κεφάλι της, συνεπικουρούμενη από τα κινήματα φεμινισμού, χειραφέτησης των γυναικών, κ.λπ. Από την άλλη, η ίδια μάνα στο γιο της έφτιαχνε τον άντρα που θα ήθελε να έχει η ίδια… στοργικό, να μη σηκώνει χέρι, να είναι «παραδοσιακός»-κολώνα του σπιτιού του και να βάζει πάντα αρχικά τον άνθρωπο και μετά την οικογένειά του πάνω απ’ όλα (πλην της ίδιας ). Αυτό ενισχύθηκε με την αύξηση των διαζυγίων και τη συνακόλουθη σχεδόν αποκλειστική επιρροή της πάνω στο γιο, χωρίς να αντισταθμίζεται επαρκώς από το πρότυπο του πατέρα (που η μάνα τεχνηέντως φρόντιζε από καιρού εις καιρό να μειώνει). Προφανώς αυτό συνέβαινε μεμονωμένα και σε οικογένειες με παιδιά του ενός ή του άλλου φύλου.
Αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία από τη μία ανδρών χαλβάδων, διστακτικών και παράλληλα με ένα διαρκές άγχος να πετύχουν και να παρέχουν τα πάντα στη σύντροφο και την οικογένειά τους, με μια διαρκή αγωνία επιβεβαίωσης (που σπάνια τους προσφέρεται) και από την άλλη κωλοπετσομένων, αριβιστριών και στοχοπροσηλωμένων γυναικών, που κάνουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι και αντιμετωπίζουν τους άντρες ως αρχικά μαλάκες και αργότερα οπισθέλκουσες στα θέλω και τα όνειρα τους.

Σε όλη αυτή την κατάσταση, η προβολή της εικόνας και ειδικά μέσω social, του «τέλειου» που ποτέ δεν φτάνεις, η υποβάθμιση της οικογένειας ως συνεκτικού δεσμού και σημείου αναφοράς που πρέπει να διατηρηθεί και κατ’ επέκταση η μη καλλιέργεια της αρετής της υπομονής (αφού σαφώς και δεν είναι όλα ρόδινα στον κοινό αγώνα της ζωής), σε συνδυασμό με τις γυναικείες ορμόνες που καλώς ή κακώς ορίζουν μια ζωή τη συμπεριφορά τους, έχουν οδηγήσει σε εύκολα διαζύγια. Οι χωρισμοί βέβαια επιτείνουν το πρόβλημα, αφού τόσο η ζωή του καθενός από το ζευγάρι -ειδικά του άνδρα- γίνεται πιο δύσκολη όσο και τα παιδιά πλέον διαπλάθονται με σημαντική συμμετοχή του παράγοντα τύχη, δηλαδή ποιες τελικά θα είναι οι παρέες και οι επιρροές τους. Εννοείται βέβαια πως μεγαλώνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο, ως ενήλικοι συνήθως θα αναπαράγουν το μοντέλο που μεγάλωσαν, σε μια κοινωνία που όπως έχει διαμορφωθεί πραγματικά δε βοηθάει, για να κλείσει έτσι ο φαύλος κύκλος.

[Chris_ktm]

Χάλια έχουμε καταντήσει

[Mourgas]

Ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει, είναι κάτι που με τον α΄ ή τον β΄ τρόπο όλοι παραδεχόμαστε.
Ποιος φταίει όμως που έχουμε φτάσει εκεί;

Όλοι φταίμε γιατί έχουν εξωφρενικές απαιτήσεις.

[Goros]

Δε με προβληματίζει κάτι, απλά θέλω την άποψή σας πριν πω τα δικά μου (ή τη μαλακίτσα μου) τι φταίει που τα πράγματα έχουν δυσκολέψει τόσο στις σχέσεις. Ο φεμινισμός, τα social, κάτι άλλο ή όλα μαζί; Με ποια σειρά; (ποια είναι η κότα δηλαδή και ποιο το αυγό; )

Οποία και να είναι η κότα σε πιάνει απελπισία.

[sotiris1973]

πολυπαραγοντικο το πρόβλημα.

[Underworldsexmachine7]

Όλα έχουν γίνει fastfood