[pannap]

Κοπελιά τι είναι αυτό που έχει 6 μάτια, 8 πόδια και 2 κεραίες;
– Δε ξέρω..
– Ούτε εγώ ξέρω αλλά περπατάει επάνω σου τώρα.

[pannap]

Ένας τύπος μπαίνει στο λεωφορείο. Στην επόμενη στάση ανεβαίνει μία καλόγρια. Ο τύπος ερεθίζεται σφόδρα και μη μπορώντας να κρατηθεί, την πλησιάζει και της ζητάει να συνευρεθούν ερωτικά! Η καλόγρια ταράζεται και σηκώνεται πάνω φωνάζοντας:
- Δεν ντρέπεσαι, αλήτη, τέτοια πράγματα σε μένα, που έχω αφιερώσει τη ζωή μου στον Κύριο!
Παίρνουν χαμπάρι τι γίνεται οι άλλοι επιβάτες και πετάνε τον τύπο έξω...!
Την επόμενη μέρα, βλέπει πάλι την καλόγρια στο λεωφορείο. Δεν μπορεί να κρατηθεί, την ξαναπλησιάζει, βάζει αυτή τις φωνές, κλοτσηδόν ο τύπος έξω απ' το λεωφορείο!
Τρίτη μέρα, μπαίνει ο τύπος στο λεωφορείο, να κι η καλόγρια στην επόμενη στάση! Δαγκώνεται, προσπαθεί να κρατηθεί, δεν αντέχει, πάει να σηκωθεί, τον πλησιάζει ο εισπράκτορας:
- Όπα ρε φίλε, πάλι τα ίδια. Δεν σέβεσαι που' ναι καλόγρια;
- Φωτιά να πέσει να με κάψει τον αμαρτωλό, αλλά έχω πάθει την πλάκα μου μ' αυτή τη γυναίκα, κύριε εισπράκτορα. Αν δεν την πάρω μια φορά, θα πεθάνω!
- Τι να σου πω, ρε παιδάκι μου. Άντε, επειδή σε λυπήθηκα, θα σε βοηθήσω!
- Τι; Μπορείς; Πώς;
- Άκου. Αυτή κατεβαίνει εδώ στο δασάκι και πάει και προσεύχεται κάτω απ' το μεγάλο δέντρο. Αύριο εσύ ακολούθησε την κι όταν θα σκύψει να προσευχηθεί, πήγαινε από πίσω, πες της πως είσαι ο ηγούμενος και θα σ' αφήσει να κάνεις ότι θες!
Πράγματι την επόμενη μέρα, μπαίνει ο τύπος στο λεωφορείο, μπαίνει κι η καλόγρια, κατεβαίνει στο δασάκι, από πίσω κι ο φίλος μας.
Φτάνει η καλόγρια στο μεγάλο δέντρο, γονατίζει κι αρχίζει να προσεύχεται. Πλησιάζει ο τύπος, σκύβει στ' αυτί της...:
- Χαίρε τέκνον μου, είμαι ο ηγούμενος. Ξέρεις έχω όρεξη για...καταλαβαίνεις!
- Βεβαίως Άγιε Πατέρα! Με την ησυχία σας!
Της σηκώνει το ράσο, πραγματοποιεί το εφήμερο, ποταπό όνειρό του, τελειώνει και σηκώνεται ευτυχισμένος!
- Εύγε τέκνον μου με ικανοποίησες πολύ. Για να μη το' χω όμως βάρος στη συνείδησή μου πρέπει να σου πω την αλήθεια:

- Δεν είμαι ο ηγούμενος, ο τύπος που στην έπεφτε στο λεωφορείο είμαι.

- Αχ, κι εγώ δεν θέλω να έχω βάρος στη συνείδησή μου:

- Δεν είμαι η καλόγρια, ο εισπράκτορας είμαι!!!

[pannap]

-Σου άρεσε μωρό μου;
- ναι πολύ
- θες να το ξανακάνουμε;
- ναι πολύ
- σ´ εχει κάνει άλλος να νοιώσεις έτσι;
- ναι πολλοί !

[pannap]

Μια κυρία αγόρασε έναν θηλυκό παπαγάλο. Μόλις τον πήγε σπίτι της, διαπίστωσε ότι ο παπαγάλος είχε την συνήθεια, κάθε λίγο να φωνάζει :
- Είμαι η Λώρα η πουτάνα.
Σοκαρισμένη τρέχει στον Παπά της ενορίας και του διηγείται το πάθημά της. Εκείνος της λέει :
- Εγώ έχω δύο αρσενικούς παπαγάλους, τον Πέτρο και τον Παύλο, οι οποίοι είναι πολύ θρήσκοι και όλη μέρα, σκυμμένοι πάνω από την ανοιχτή βίβλο, προσεύχονται. Φέρε λοιπόν την παπαγαλίνα σου να την βάλουμε στο κλουβί τους, να την εκπαιδεύσουν. Φέρνει λοιπόν η κυρία την παπαγαλίνα της. Αλλά μόλις την βάζουν στο κλουβί των αρσενικών, αυτή ξαναφωνάζει :
- Είμαι η Λώρα η πουτάνα.
Τότε λέει ο Πέτρος στον Παύλο :
- Παύλο, κλείσε την βίβλο. Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μας.....Καλημέρα!!

[pannap]

Τρακάρει ένας Αθηναίος με ένα Λαρισαίο. Γυρνάει ο Αθηναίος σπίτι και λέει στη γυναίκα του:

– Άστα γυναίκα, με τράκαρε ένας πούστης και σηκώθηκε και έφυγε.

Θα τον βρω όμως, Γερμανός ήταν ?

– Πώς το κατάλαβες; Από τις πινακίδες;

– Όχι, φεύγοντας άνοιξε το παράθυρο και φώναξε «Αςφλάουσαν!»

[pannap]

Δυο κύριοι συζητούν στο τρένο.

– Έχετε παιδιά; ρωτάει ο ένας.

– Μάλιστα, έναν γιο, απαντάει ο άλλος.

– Καπνίζει;

– Δεν έχει βάλει τσιγάρο στο στόμα του.

– Καλό αυτό. Πηγαίνει στο καφενείο;

– Ουδέποτε έχει πατήσει.

– Μπράβο του! Ξενυχτάει;

– Όχι. Κοιμάται αμέσως μετά από το βραδινό φαγητό.

– Υπέροχος χαρακτήρας. Τι ηλικία έχει;

– Δύο μηνών..

[pannap]

Ο Μήτσος θέλει να μιλήσει επειγόντως με έναν φίλο του οπότε τηλεφωνεί στο σπίτι του φίλου . Απαντά μια παιδική φωνή ψιθυριστά:

-"Ναι;"

-"Είναι ο μπαμπάς σου εκεί;" ρωτά ο Μήτσος.

-"Ναι", απαντά ψιθυριστά το μικρό.

-"Μπορώ να του μιλήσω;"

-"Οχι"

Έκπληκτος ρωτάει,

-"Είναι η μαμά σου εκεί;"

-"Ναι"

-"Μπορώ να της μιλήσω;"

-"Οχι" ψιθυρίζει το μικρό.

Ελπίζοντας ότι κάποιος ενήλικας θα είναι σπίτι ρωτά

-"Είναι κανείς άλλος εκεί;"

-"Ναι, ένας αστυνομικός" ψιθυρίζει το μικρό.

-"Μπορώ να του μιλήσω;"

-"Οχι, είναι απασχολημένος" απαντά το μικρό.

-"Απασχολημένος­ με τι;"

-"Απασχολημένος­ με τη μαμά και το μπαμπά και τον πυροσβέστη" η απάντηση.

Ανησυχώντας καθώς ακούει ήχο ελικοπτέρου ξαναρωτά

-"Αυτός ο θόρυβος, τι είναι;"

-"Ενα ελικόπτερο" έρχεται η απάντηση.

-"Μα τι συμβαίνει εκεί;" ρωτά τρομερά ανήσυχος.

Με έναν 'έκπληκτο' ψίθυρο απαντά ο μικρός

-"Η ομάδα έρευνας μόλις προσγείωσε ένα ελικόπτερο"

Φανερά ταραγμένος ο Μήτσος ρωτά:

-"Και τι ψάχνουν;"

Ψιθυρίζοντας αλλά με ένα πνιχτό γελάκι απαντά ο μικρός:

-"ΕΜΕΝΑ!"

[katafygios]

πολυ καλο

[pannap]

Ένας βλάχος ενώ κυκλοφορούσε κοντά σε ένα σχολείο στην Αθήνα, άκουσε τον δάσκαλο να λέει στους μαθητές:

– Μάθετε ρε μοσχάρια γράμματα για να γίνετε άνθρωποι!

Τρελάθηκε ο βλάχος. Δεν το ήξερα λέει ότι όταν μάθουν τα μοσχάρια γράμματα γίνονται άνθρωποι…

Μια και δυο πηγαίνει στο χωριό του και αφού παίρνει ένα μοσχάρι από το κτήμα του, γυρνάει στο σχολείο.

Πηγαίνει στον επιστάτη και του λέει ότι θέλει να αφήσει το μοσχαράκι του να μάθει γράμματα για να γίνει άνθρωπος και πότε πρέπει να έρθει να το πάρει.

Ο επιστάτης πονηρά σκεπτόμενος του λέει να έρθει σε τρία χρόνια να το πάρει.

Πραγματικά ο βλάχος μετά από τρία χρόνια, συνεπής στο ραντεβού του, πάει στο σχολείο.

Συναντάει ένα καινούργιο επιστάτη και τον ρωτάει για την τύχη του μόσχου του.

– Παρακαλώ ήρθα να πάρω τον μόσχο μου.

(Συμπτωματικά τον διευθυντή του σχολείου τον έλεγαν Μόσχο)

– Τον Κ. Μόσχο; ρωτάει ο επιστάτης

– Όοπα! Κύριος; το μοσχαράκι μου;

– Δεν σας καταλαβαίνω του λέει ο επιστάτης, αλλά αν θέλετε τον Κύριο Μόσχο περάστε στην τρίτη πόρτα δεξιά.

Πηγαίνει λοιπόν ο βλάχος μας συγκινημένος και βλέπει ένα κουστουμαρισμένο και κομψό κύριο.

– Μοσχαράκι μου! του λέει, τι κάνεις; με θυμάσαι;

– Σας παρακαλώ κύριε… του λέει ο διευθυντής.

– Μοσχαράκι μου δεν με θυμάσαι που σε έφερα από το χωριό, έμαθες γράμματα και έγινες άνθρωπος, σε μένα το χρωστάς.

– Περάστε έξω κύριε αλλιώς θα φωνάξω την αστυνομία.

Εξωργισμένος ο βλάχος φεύγει και σε μια εβδομάδα επιστρέφει με μια αγελάδα στο σχολείο.

Νευριασμένος ανοίγει την πόρτα του διευθυντή κρατώντας τον από τα πετά και δείχνοντας του την αγελάδα του λέει:

– Καλά ρε πούστη, εμένα δεν με θυμάσαι, την μάνα σου ρε δεν την θυμάσαι;;;

[pannap]

Κάποια μέρα, αποφάσισε η μητέρα ενός φοιτητή που σπουδάζει στην Αθήνα, να έρθει να επισκεφτεί τον γιο της τον Γιάννη. Με το που φτάνει στο διαμέρισμα, βλέπει και τον συγκάτοικό του, τον Πάνο. Τον κοιτάζει καλά-καλά, απ την κορυφή ως τα νύχια, με ένα βλέμμα μυστήρια εξεταστικό, και ταυτόχρονα ρίχνει και μία ματιά και στον γιο της..
Αφού μητέρα και γιος τα λένε για λίγο, πηγαίνει στην κουζίνα η μαμά να ετοιμάσει το τραπέζι, για να φάνε και οι τρεις μαζί. Καθώς κάθονται στο τραπέζι, η μητέρα τού Γιάννη συνεχίζει να ρίχνει μυστήριες ματιές, μία στον γιο της, και μία στον συγκάτοικό του, τον Πάνο. Οπότε, σε κάποια στιγμή δεν κρατήθηκε άλλο ο γιος της, και της λέει:
- Μητέρα, ξέρω τι σκέφτεσαι, όμως εγώ και ο Πάνος είμαστε ΜΟΝΟ ΦΙΛΟΙ, και συγκάτοικοι. ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!
Η μητέρα του, απαντά:
- Εντάξει παιδί μου, δεν είπα τίποτα. Ας συνεχίσουμε λοιπόν το φαγητό μας, και ας ξεχάσουμε αυτήν την παρεξήγηση.
Αφού τελείωσαν το φαγητό η μητέρα του Γιάννη πήγε να καθαρίσει την κουζίνα και τα παιδιά έβλεπαν TV στο σαλόνι.
- Την επομένη μέρα, η μαμά αποχαιρετά τον γιόκα της και τον συγκάτοικό του, και επιστρέφει στο χωριό της στις Σέρρες.
Μετά από μερικές μέρες, είναι ο Πάνος και ο Γιάννης στο σπίτι και ετοιμάζονται να φάνε. Ψάχνει ο Πάνος για ένα τηγάνι που είχαν αλλά δεν το έβρισκε πουθενά. Έφαγε τον κόσμο, όμως τίποτα. Στο τέλος ρωτάει και τον Γιάννη:
- Ρε συ Γιάννη μήπως είδες το τηγάνι που είχαμε, δεν μπορώ να το βρω πουθενά. Ψάχνουν και οι δύο μαζί, όμως και πάλι τίποτα..
Οπότε λέει ο Πάνος:
- Δεν θέλω να σε στενοχωρήσω όμως το τηγάνι χάθηκε από τότε που η μητέρα σου ήταν εδώ, δεν της τηλεφωνείς μήπως ξέρει που μπορεί να είναι;
- Έχεις δίκιο φίλε μου, αλλά καλύτερα να της γράψω. Κάθεται λοιπόν ο Γιάννης και γράφει στη μητέρα του:
“Αγαπητή μητέρα σε χαιρετώ. Δεν λέω πως εσύ πήρες το τηγάνι, αλλά και δεν λέω πως δεν το πήρες, γεγονός πάντως είναι ότι εδώ και μερικές μέρες δε μπορούμε να το βρούμε. Απλώς σε ρωτάω για να μας λυθεί αυτή η απορία.
Με αγάπη, ο γιος σου.”
Μετά από λίγες μόλις μέρες, λαμβάνει την απάντηση μέσω γράμματος από την μητέρα του, το οποίο έλεγε:
“Αγαπημένο μου παιδί..
Δεν λέω πως εσύ και ο Πάνος κοιμάστε μαζί, αλλά και δεν λέω πως δεν κοιμάστε μαζί. Γεγονός πάντως είναι ότι αν ο Πάνος κοιμόταν στο κρεβάτι του, θα το είχατε βρει το τηγάνι.
Με αγάπη, η μητέρα σου…”