Μάγκες το παραμύθι με τον κώλο που δεν και όχι, έχει τερματίσει εδώ και χρόνια.
Ο κώλος, το μουνί και το στόμα δίνονται δωρεάν γιατί είναι ιδιοκτησία μας
όπως και το καβλί μας ιδιοκτησία τους. Άλλο οι βόλτες κι ο καφές κι άλλο το γαμήσι.
Κατά την ταπεινή μου άποψη η συντριπτική πλειοψηφία γυναικών
έχει δώσει κώλο (ή θα δώσει σε εμάς, άρα πάλι έχει δώσει) κι απλά κάνουμε τους μαλάκες
για να πάρουμε τα πάντα. Αν δεν πάρεις τα πάντα (τα πάντα λέμε), δεν λέει.
Προτείνω απαλό παιχνίδισμα με υγρά δάκτυλα στην καβάλα για προθάλαμο
καλό γλύψιμο μαζί με γλυφομούνι και μίνι δονητές για το αρχικό καλούπωμα
ντε και καλά ότι μας έπεισαν πως είναι αγνές.
Δεν τα ζητάμε, δεν τα λέμε αλλά τα κάνουμε. Σημαντικό αυτό.
Το ρητό "με σάλιο και υπομονή κι ο κώλος γίνεται μουνί" ισχύει.
Ουσιαστικά είναι μια πολύ πιο έντονη ηδονή (δεν είναι ζήτημα ζωής οπότε όχι άγχος)
και έχει αξία να καταγαμήσεις την άλλη οπότε όταν την σουτάρεις
ή σε σουτάρει να έχεις τερματίσει το game.
Αξία ανεκτίμητη κύριοι...