«Κατερίνα: Ό,τι Λέω, Το Αποδεικνύω»

Είναι τρίτη 19 Απριλίου 2023 Στα κεντρικά γραφεία στο Μαρούσι γνωστής λιανικής πολυεθνικής Στο τμήμα IT and Digital.

Η Κατερίνα είναι μια όμορφη, νεανική γυναίκα 28 ετών, γλυκό πρόσωπο με έντονα πρασινογάλανα μάτια, φυσικά ξανθά σγουρά μαλλιά και ύψος 1,75 68 κιλα. 

Εργάζεται σε γνωστή πολυεθνική εταιρεία στον ρόλο του Product Owner.

Ώρα 09:15. Η Κατερίνα μπαίνει στο γραφείο με το απόλυτο outfit για να ταράξει τα νερά.
Λευκό φόρεμα με μπλε λεπτομέρειες και τιράντες, που αποκαλύπτει τα γυμνασμένα πόδια της.  

Τα λευκά μποτάκια της συμπληρώνουν τέλεια το look.  Η αυτοπεποίθησή της είναι στα ύψη – και όλοι το καταλαβαίνουν.

Καθώς περπατάει στο open space, οι ματιές πέφτουν πάνω της. Ο Αλεχανδρος, Product Specialist ο Νικος (System) και ο Μαριος (Project Manager) παρατηρούν τη δυναμική της παρουσία.

Αλεχανδρος: (με πονηρό χαμόγελο) "Σήμερα ήρθες έτοιμη να μας αποσπάσεις κάθε ίχνος συγκέντρωσης, έτσι;"

Η Κατερίνα ρίχνει ένα αθώο βλέμμα, σαν να μην καταλαβαίνει τι εννοεί.

Κατερίνα: "Εγώ; Απολύτως καμία πρόθεση. Αν εσείς δεν μπορείτε να συγκεντρωθείτε, μάλλον είναι δικό σας θέμα."

Ο Νικος γελάει και κουνάει το κεφάλι του.

Νικος: "Άλλο θέμα δεν έχουμε, αλλά αυτή η μέρα προβλέπεται δύσκολη."

Ο Μαριος παρατηρεί τα γυμνασμένα της πόδια και το άνετο περπάτημά της.

Μαριος: "Θα μπορούσα να πω ότι το outfit σου είναι… επικίνδυνο σήμερα."

Η Κατερίνα παίρνει μια γουλιά από τον καφέ της και τον κοιτάζει με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο.

Κατερίνα: "Επικίνδυνο; Χμμ… δεν είχα σκεφτεί ότι ένα φόρεμα μπορεί να προκαλέσει τόσο πανικό."

Η Κατερίνα άφησε αργά το ποτήρι του καφέ της πάνω στο γραφείο της, χωρίς να πάρει για στιγμή το βλέμμα της από πάνω τους.

Για ένα δευτερόλεπτο, το χαμόγελό της έμοιαζε σχεδόν αθώο. Σχεδόν.

Κατερίνα: «Πανικός; Εσείς τον δημιουργείτε μόνοι σας και μετά κατηγορείτε το φόρεμά μου; Ενδιαφέρον.»

Ο Αλέξανδρος χαμήλωσε για λίγο το βλέμμα του, αφήνοντας ένα μικρό γελάκι.

Αλέξανδρος: «Δεν κατηγορούμε κανέναν. Απλώς… κάνεις δύσκολη τη μέρα μας.»

Νίκος: «Ειδικά αν περιμένεις να βγει δουλειά σήμερα.»

Η Κατερίνα έγειρε ελαφρώς στο γραφείο της, τακτοποιώντας δήθεν αδιάφορα μια τούφα από τα σγουρά μαλλιά της πίσω από το αυτί.

Κατερίνα: «Α, μάλιστα. Δηλαδή εγώ φταίω για την έλλειψη επαγγελματισμού σας; Να το σημειώσω.»

Ο Μάριος σταύρωσε τα χέρια του, χαμογελώντας με εκείνο το ύφος που είχε πάντα όταν ήξερε πως το παιχνίδι μόλις ξεκινούσε.

Μάριος: «Όχι, αλλά σίγουρα δεν βοηθάς.»

Η Κατερίνα σήκωσε το φρύδι της.

Κατερίνα: «Δεν θυμάμαι να είναι στις αρμοδιότητές μου να σας βοηθάω με τη συγκέντρωσή σας.»

Για μια στιγμή, και οι τρεις έμειναν σιωπηλοί.

Όχι επειδή δεν είχαν τι να πουν —
αλλά επειδή ήξεραν πως το απολάμβανε.

Η αυτοπεποίθησή της δεν ήταν απλώς εμφανής. Γέμιζε τον χώρο.

Καθώς κάθισε στην καρέκλα της, σταυροπόδι, το λευκό φόρεμα τράβηξε ξανά την προσοχή τους σχεδόν αβίαστα.

Ο Νίκος άφησε έναν θεατρικό αναστεναγμό.

Νίκος: «Εγώ λέω να ανοίξουμε ticket στο HR. Αυτό εδώ ξεφεύγει.»

Η Κατερίνα γύρισε αργά προς το μέρος του και χαμογέλασε με εκείνο το επικίνδυνα ήρεμο ύφος.

Κατερίνα: «Κάν’ το. Αλλά φρόντισε να εξηγήσεις σωστά ότι το πρόβλημα δεν ήταν το ντύσιμό μου…»

Έκανε μια μικρή παύση, πίνοντας άλλη μια γουλιά καφέ.

Κατερίνα: «…αλλά η φαντασία σας.»

Ο Αλέξανδρος ξέσπασε σε γέλια.

Αλέξανδρος: «Εντάξει, αυτό ήταν χτύπημα κάτω από τη μέση.»

Μάριος: «Όχι. Αυτό ήταν προειδοποίηση.»

Η Κατερίνα άνοιξε το laptop της, σαν να έκλεινε προσωρινά τη συζήτηση — αλλά το χαμόγελο στα χείλη της έλεγε άλλα.

Κατερίνα: «Λοιπόν, αγόρια… θα δουλέψουμε σήμερα ή θα συνεχίσετε να αναλύετε το outfit μου σαν να είναι quarterly report;»

Και κάπως έτσι, το πρωινό ξεκίνησε..

Ώρα 13:00.
Το γραφείο είχε μπει σε εκείνη τη γνώριμη μεσημεριανή φάση — κάποια πληκτρολόγια ακόμα ακούγονταν, δυο-τρία calls είχαν πέσει σε χαμηλούς τόνους, αλλά η ένταση του πρωινού δεν είχε εξαφανιστεί.

Η Κατερίνα γύρισε από ένα σύντομο meeting, κρατώντας κινητό και το λαπτοπ,

Μόλις εκατσε ξανά στο γραφεία της, ο Νίκος γύρισε στην καρέκλα του και την κοίταξε με μισό χαμόγελο.

Νίκος: «Επέστρεψες… Είχαμε αρχίσει να γινόμαστε παραγωγικοί. Κρίμα.»

Κατερίνα: «Λυπάμαι που διαταράσσω τόσο σοβαρά το workflow σου.»

Αλέξανδρος: «Όχι, βασικά μας υπενθυμίζεις ότι η συγκέντρωση είναι overrated.»

Η Κατερίνα άφησε το λαπτοπ της στο γραφείο και σταύρωσε τα χέρια της.

Κατερίνα: «Εσείς πάντως έχετε πραγματικά επενδύσει πολύ στο αφήγημα ότι σας αποσυντονίζω.»

Μάριος: «Δεν είναι αφήγημα αν υπάρχουν καθημερινά αποδεικτικά στοιχεία.»

Κατερίνα: «Α, μάλιστα. Να υποθέσω πως θα παρουσιαστούν και σε PowerPoint;»

Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω της.

Αλέξανδρος: «Αν χρειαστεί, μπορούμε να φτιάξουμε ολόκληρο deck.»

Νίκος: «Με screenshots από το σημερινό outfit.»

Κατερίνα: «Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο χρόνο έχετε όταν αποφεύγετε τη δουλειά.»

Μάριος: «Είναι θέμα προτεραιοτήτων. Κάποια πράγματα τραβάνε πιο εύκολα την προσοχή από άλλα.»

Η Κατερίνα άφησε έναν χαμογελο, και κάθισε τελικά στην καρέκλα της.

Κατερίνα: «Ξέρετε ποιο είναι το αστείο;»

Μάριος: «Για πες.»

Κατερίνα: «Ότι μιλάτε όλοι λες και εγώ φταίω, ενώ στην πραγματικότητα εσείς επιλέγετε να αποσυντονίζεστε.»

Νίκος: «Δηλαδή μας λες πως όλο αυτό είναι δικό μας πρόβλημα;»

Κατερίνα: «Ακριβώς. Εγώ ντύθηκα, ήρθα και κάθισα να δουλέψω. Το υπόλοιπο σενάριο το γράφετε μόνοι σας.»

Ο Αλέξανδρος γύρισε ελαφρώς προς τον Μάριο, χαμογελώντας.

Αλέξανδρος: «Έχει ένα point.»

Μάριος: «Ναι, αλλά δεν βοηθάει ιδιαίτερα το ότι το point συνοδεύεται κι από τόσο… strong visual support.»

Η Κατερίνα πήρε το μπουκάλι με το νερό της, ήπιε μια γουλιά και τον κοίταξε επίτηδες αργά.

Κατερίνα: «Μάριε, αν το visual support σου ρίχνει τόσο πολύ την παραγωγικότητα, ίσως να χρειάζεσαι λιγότερα meetings και περισσότερο χαρακτήρα.»

Ο Νίκος γύρισε απότομα προς τον Μάριο.

Νίκος: «Ωχ. Αυτό πόνεσε.»

Μάριος: «Καλά, εσύ μη χαίρεσαι. Εσύ από το πρωί έχεις κάνει τα περισσότερα σχόλια.»

Νίκος: «Εγώ τουλάχιστον είμαι ειλικρινής.»

Η Κατερίνα χαμογέλασε πλατιά, έγειρε πίσω στην καρέκλα της και σταύρωσε ήρεμα τα πόδια.

Κατερίνα: «Λοιπόν; Τόση ώρα μιλάτε λες και κάνετε σοβαρό analysis… και ακόμα δεν έχω ακούσει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον.»

Ο Αλέξανδρος έγειρε λίγο μπροστά στην καρέκλα του, «Ενδιαφέρον πώς το ορίζεις;»

Κατερίνα: «Ας πούμε… κάτι πιο πρωτότυπο από το να κατηγορείτε το φόρεμά μου για τη μειωμένη σας απόδοση.»

Ο Νίκος την κοίταξε για λίγο, σαν να ζύγιζε τα λόγια του.

Νίκος: «Δεν είναι το φόρεμα μόνο.»

Η Κατερίνα σήκωσε ελαφρά το φρύδι.

Κατερίνα: «Α, όχι;»

Νίκος: «Είναι περισσότερο το ύφος σου»

Για μια στιγμή, η Κατερίνα δεν απάντησε αμέσως.

Ακούμπησε απλώς το μπουκάλι στο γραφείο, ίσιωσε ελαφρά στην καρέκλα της και χαμογέλασε — όχι αθώα αυτή τη φορά.

Κατερινα: ας κρατήσουμε χαμηλό προφίλ Έλατε αγόρια ώρα για δουλειά.

Το Μεσημέρι – Οι Προκλήσεις Ξεκινούν
Ώρα 16:45. Η δουλειά έχει ηρεμήσει, τα περισσότερα γραφεία είναι άδεια, και η ομάδα έχει μείνει μόνη της.

Ο Νικος καθως δουλευα στο απεναντι γραφειο γριζι να πει κατο στον αλεχανδρο 

Νικος: Αλεχ.. Ο αλεχανδροσ γιριζι προσ τον νικο ελα πες

Καθος παει να μιλισι το βλεμα του παει στα ποδια της κατερινας τα οποια ειχε ανιξε καθος καθοταν στην καρεκλα και τα κουναγε νευρικα το ροζ δαντελοτο τις στρινγ φενετε κατο απο το γραφειο

αλεχανδρος: πες τι θες

Ο νικος για καποια δευτερολεπτα μενει σιοπιλος με το βλεμα του κατο απο το γραφειο

Νικος τιποτα και γιριζει στην οθονη του υπολγηστη του

αμεσος ξανα γιριζει και συνεχιζι να βλεπει τα ανοιχτα ποδια της κατερινας να τρεμοπαζιουν νευρικα και το ροζ εσορουχο 

μονολογοντας λεει θα τρελαθουμε λεει χαμογελοντας 

Αλεχανδρος τον κοιταζει «Γιατί χαμογελάς έτσι;»

Νικος δεν απάντησε αμέσως. Έριξε άλλη μία γρήγορη ματιά και μετά γύρισε ελαφρώς προς το μέρος του. «Ή εγώ βλέπω πολύ ενδιαφέροντα πράγματα… ή η μέρα μόλις έγινε πολύ καλύτερη.»

Ο αλεχανδρος ακολουθισε το βλεμα του νικο έσκυψε ελαφρώς, προσπαθώντας να καταλάβει χωρίς να γίνει υπερβολικά προφανής.

αλεχανδρος «Α… κατάλαβα.»

Για λίγα δευτερόλεπτα, κανείς τους δεν είπε τίποτα.

Αντάλλαξαν μόνο εκείνο το χαρακτηριστικό αντρικό βλέμμα της κοινής, σιωπηλής συνεννόησης.

Αλέξανδρος: «Λοιπόν… αυτό δεν το λες και χαμηλό προφίλ.»

Νικος: «Καθόλου.»

Νίκος: «Λες να το έχει καταλάβει;»

Ο Αλέξανδρος την κοίταξε ξανά την άνεση με την οποία καθόταν, το πόσο φυσικά συνέχιζε να δουλεύει.

Αλέξανδρος: «Αν μιλάμε για την Κατερίνα;»

Αλέξανδρος: «Πιθανότατα ξέρει ακριβώς.»

Ο Μάριος, που μάζευε κάτι χαρτιά από το γραφείο του, γύρισε προς το μέρος τους. 

Μαριος Τι ψιθυρίζετε;

Ο Αλέξανδρος δεν απάντησε αμέσως. Έκανε μόνο μια μικρή κίνηση με τα μάτια προς την Κατερίνα.

Ο Νίκος ακολούθησε το βλέμμα του και το χαμόγελό του άνοιξε αμέσως.

Μαριος: «Α, μάλιστα… τώρα εξηγείται γιατί δεν κλείνει η μέρα.»

Μάριος: «Ροζ; Σοβαρά τώρα;»

Νίκος: «Το θέμα είναι… το έχει πάρει χαμπάρι ή μας δουλεύει κανονικά;»

Ο Μάριος κοίταξε την Κατερίνα, που συνέχιζε να κοιτάζει την οθόνη της με εκείνη την προκλητικά ήρεμη άνεση.

Ο Αλέξανδρος σηκώθηκε από την καρεκλά του και πλησίασε την Κατερίνα ακουμπάει στο γραφείο της, χαμογελώντας. 

Την κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω, μέχρι που τα μάτια του σταματούν στα πόδια της. 

ακουμπάει στο γραφείο της Κατερίνας, χαμογελώντας. Την κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω, μέχρι που τα μάτια του σταματούν στα πόδια της.

Αλεχανδρος: "Σήμερα το outfit σου τραβάει περισσότερη προσοχή απ’ ό,τι θα ήθελες, μάλλον."

Η Κατερίνα σηκώνει το βλέμμα από την οθόνη της, χωρίς να δείχνει ίχνος αμηχανίας.

Κατερίνα: "Α, ναι; Και τι ακριβώς είναι αυτό που τραβάει τόσο την προσοχή;"

Νικος: "Δεν χρειάζεται να σου πούμε. Μάλλον το ξέρεις ήδη."

Ο Μαριος ρίχνει μια πιο προσεκτική ματιά και ξαφνικά η έκφρασή του αλλάζει.

Μαριος: "Κάτσε λίγο… Μήπως υπάρχει κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον σήμερα;"

Κατερίνα κοιτάζει τους τρεις άντρες, προσπαθώντας να καταλάβει τι εννοούν.

Αλεχανδρος σκύβει ελαφρώς και κάνει μια χαρακτηριστική κίνηση με τα μάτια του προς τα κάτω.

Οι τρεις άντρες ανταλλάσσουν βλέμματα μεταξύ τους.

Κατερίνα ρίχνει το βλέμμα της στα ποδιά της και καταλαβαίνει τι έχει γίνει

Κατερίνα: Ααα μάλιστα άπαντα με χαμόγελο

Μαριος: θυμαμαι μια παλιά κουβέντα σου. 

Κατερίνα τον κοιτάζει με απορία ποια;

Μαριος: Είχες πει οτι δεν έχεις ούτε μια τρίχα. Κάτι μου λέει ότι σήμερα είναι η ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε αυτό που είχες πει…

Κατερίνα ξεσπάει σε ένα πονηρό γέλιο.

Κατερίνα: «Καλά… είστε τελείως καμένοι; Από πότε έγινε αυτό εταιρικός στόχος;»

Ο Νίκος σκύβει ελαφρώς μπροστά, γελώντας.

Νίκος: «Από τη στιγμή που πέταξες τέτοια δήλωση και περιμένεις να ξεχαστεί.»

Μάριος: «Ακριβώς. Τέτοια claims θέλουν και verification.»

Η Κατερίνα κουνάει το κεφάλι της, χαμογελώντας με εκείνο το ύφος που έδειχνε ξεκάθαρα πως όχι μόνο δεν σοκαρίστηκε το διασκέδαζε κιόλας.

Κατερίνα: «Ρε μαλάκες… μιλάμε για level προβλήματος, όχι αστεία.»

Αλέξανδρος: «Δεν διαφωνούμε. Απλώς προσπαθούμε να καταλάβουμε αν όντως λες αλήθεια ή αν πουλάς ιστορία.»

Κατερίνα: «Α, μάλιστα… τόσο σας έμεινε δηλαδή; Δεν έχετε πιο σοβαρές μαλακίες να ασχοληθείτε;»

Ο Μάριος σταυρώνει τα χέρια του και τη κοιτάζει με εκείνο το μισό-πειρακτικό, μισό-σοβαρό ύφος.

Μάριος: «Να σου πω κάτι; Αν δεν ήθελες να το θυμόμαστε, δεν θα το έλεγες ποτέ μπροστά μας.»

Αλέξανδρος: «Ε, τώρα που άνοιξε το θέμα…»

Κατερίνα: «Δεν άνοιξε κανένα θέμα, μόνο εσείς έχετε φάει κόλλημα.»

Νίκος: «Δηλαδή μας λες πως αν σε αφήσουμε ήσυχη, θα μείνουμε με την απορία;»

Κατερίνα: «Ναι. Και πολύ σας είναι.»

Μάριος: «Μπα… τώρα πια ακούγεται σαν υπεκφυγή.»

Η Κατερίνα γέρνει πίσω στην καρέκλα της, τους κοιτάζει έναν-έναν και χαμογελάει.

Κατερίνα: «Είστε για πολλές φάπες…»

Νίκος: «Αυτό δεν ήταν άρνηση πάντως.»

Αλέξανδρος: «Ούτε ιδιαίτερα πειστική αντίδραση.»

Κατερίνα: «Ξέρετε κάτι; Έχετε πάθει ομαδική βλακεία. Και οι τρεις.»

Μάριος: «Παίζει. Αλλά ακόμα δεν μας είπες ότι έχουμε άδικο.»

Μικρή παύση.

Η Κατερίνα τους κοιτάζει με εκείνο το ύφος που έκανε πάντα τα πράγματα χειρότερα — γιατί ποτέ δεν καταλάβαιναν αν μπλοφάρει ή αν ετοιμάζεται να τους τελειώσει.

Κατερίνα: «Ρε, άμα σας το αποδείξω κιόλας, μετά τι; Θα ηρεμήσετε ή θα σας μείνει και ψυχολογικό;»

Ο Νίκος σχεδόν πνίγεται γελώντας.

Νίκος: «Μισό… αυτό ακούστηκε επικίνδυνα σαν πιθανότητα.»

Αλέξανδρος: «Πολύ επικίνδυνα.»

Μάριος: «Κατερίνα… μη μας κάνεις και σε πάρουμε στα σοβαρά.»

Η Κατερίνα σκύβει ελαφρώς μπροστά, χαμηλώνοντας επίτηδες τον τόνο της φωνής της.

Κατερίνα: «Αγόρια… εσείς ξεκινήσατε τη μαλακία.»

Τα ποδιά της ανοίγουν ξανά καθώς τρεμοπαίζουν νευρικά

Ο Νίκος μένει για ένα δευτερόλεπτο ακίνητος και μετά σκάει ένα σχεδόν νευρικό γέλιο.

Νίκος: «Εντάξει… τώρα είτε μας τρολάρεις απίστευτα, είτε όντως παίζεις επικίνδυνο παιχνίδι.»

Ο Μάριος την κοιτάζει σταθερά, με εκείνο το ύφος που έδειχνε πως είχε μπει για τα καλά στο παιχνίδι.

Η Κατερίνα αφήνει ένα χαμηλό γελάκι και γέρνει πάλι πίσω στην καρέκλα της.

Κατερίνα: «Ρε τι προβληματικά σενάρια τρέχετε στο κεφάλι σας…»

Νίκος: «Εσύ μας ταΐζεις από το πρωί, για να λέμε και την αλήθεια.»

Κατερίνα: «Α, ναι; Δηλαδή εγώ φταίω που είστε περίεργοι σαν χαζοί;»

Αλέξανδρος: «Όχι περίεργοι… απλώς πλέον υπάρχει σοβαρό θέμα αξιοπιστίας.»

Κατερίνα: «Παναγία μου, θα μου ανοίξετε και audit σε λίγο.»

Νίκος: «Αν χρειαστεί.»

Μάριος: «Με report.»

Κατερίνα κουνάει το κεφάλι της γελώντας,.

Κατερίνα: «Είστε τόσο ηλίθιοι ωρες ωρες.

Ξαφνικά ακουστικέ μια φωνη από την μέσα αίθουσα παιδιά κάλο απόγευμα

όλοι κοιταχτήκαν

Αλέξανδρος κοιταζει την κατερινα μονοι μας μειναμε

Κατερινα: Και;;

Αλέξανδρος είναι η κατάλληλη ευκαιρία να αποδείξεις τα λεγόμενα σου

Η Κατερίνα τον κοιτάζει για λίγο χωρίς να απαντήσει αμέσως.

Κατερίνα: «Μπορεί. Ή μπορεί απλώς να περιμένω να δω μέχρι πού θα φτάσει η μαλακία σας.»

Μάριος: «Καλά, τώρα το είπες λες και μας δίνεις πράσινο φως.»

Κατερίνα: «Όχι, ηλίθιε.

Ο Μάριος χαμογελάει πλατιά.

Μάριος: «Οκ λοιπόν. Μία τελευταία φορά, καθαρά και απλά…»

Κατερίνα: «Θεέ μου, συνέχισε να δω πόσο χαμηλά θα πέσεις.»

Μάριος: «Είναι αλήθεια ή όχι;»

Μικρή παύση.

Η Κατερίνα τους κοιτάζει έναν-έναν, απολαμβάνοντας ξεκάθαρα ότι και οι τρεις είχαν κολλήσει στην ίδια απορία.

Νικος: "Ανοιξε λίγο τα πόδια, δεν βλέπουμε καλά."
Για πρώτη φορά, η Κατερίνα ξεσπάει σε δυνατό γέλιο.

Κατερίνα: «Απίστευτοι μαλάκες… και οι τρεις.»

Αλεχανδρος: "Απλά λέμε ότι… αν το επιβεβαιώσεις, τελειώνει η συζήτηση εδώ."

Κατερίνα τον κοιτάζει αινιγματικά.

Κατερίνα: "Είστε τελείως τρελοί."

Κατερίνα γελάει λίγο αμήχανα και κλείνει ελαφρός τα ποδιά της.

Νικος κοιτάζει κάτω από το γραφείο τις και λέει με παιχνιδιάρικη χροιά Βλέπω μερικές τριχούλες παντός.

Όλοι γελάνε η Κατερίνα λέει με ένα παιχνιδιάρικα χαμογελαστά ανεβάζοντας τον τόνο τις φωνής της ΝΙΚΟ ΣΤΑΜΑΤΑ.
Νικος άπαντα στο ίδιο ύφος μάπα το καρπούζι παιδιά δεν ισχύσει.

Αλεχανδρος: τα ποδιά όμως δεν λέει να τα κλείσει

Μαριος: έχει κάνει πολύ καλή επιλογή εσωρούχου γιαυτο.

Γελοία από όλους.

Κατερίνα κουνά τα πόδια της νευρικά και λέει: «Θα το συνεχίσετε πολύ ακόμα;»

Μαριος: «Μέχρι να αποδείξεις τους ισχυρισμούς σου!»

Κατερίνα τον κοιτάζει και λέει: «Κι άμα δεν το κάνω;»

Μαριος: λέει παιχνιδιάρικα: «Τότε πάσο, αλλά θα είμαστε πιο καχύποπτοι στις δηλώσεις σου.»

Αλεχανδρος λέει: «Πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.»

Κατερίνα απαντά: «Κι άμα σας βάλω εγώ στη θέση σας;»

Νικος, λέει: «Να μας το αποδείξεις τότε.»

Κατερίνα απαντά: «Και τι θα καταλάβετε;» συνεχίζοντας να κουνά τα πόδια της νευρικά.

Μαριος, λέει: «Τα πάντα, Κατερινάκι, τα πάντα.»

Αλεχανδρος λέει: «Παιδιά, αφήστε την. Υπερβάλλει όπως κάνει σε όλα τα projects.»

Γελια απο ολους.

Κατερίνα φέρνει το σώμα της μπροστά προς το γραφείο.
Παίζει νευρικά με το στυλό της, σηκώνει το βλέμμα, τους κοιτάζει όλους και λέει με σταθερή, πονηρή φωνή: «Δεν έχω ούτε μία.» Ένα κλεφτό, πονηρό χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό της.

Μαριος:«Για να το δούμε…»

Κατερίνα τον κοιτάζει αινιγματικά. «Είστε τελείως τρελοί.» ρίχνει μια γρήγορη ματιά προς τον διάδρομο που ενώνει τα διπλανά γραφεία — κάτι που ο Αλεχανδρος παρατηρεί αμέσως.

Μαριος: «Το σκέφτεσαι;»

Κατερίνα γυρίζει το βλέμμα της πάνω του και τον κοιτάζει σοβαρά.

Αλεχανδρος: «Αν το επιβεβαιώσεις, τελειώνει η συζήτηση εδώ.»

Κατερίνα τον κοιτάζει αινιγματικά.

Κοιτάζει την οθόνη του υπολογιστή της και αφήνει το στυλό στο γραφείο.

Σπρώχνει λίγο την καρέκλα της προς τα πίσω και ανοίγει τα πόδια της. Το ροζ, δαντελωτό στρινγκ έχει πλέον φανεί πεντακάθαρα μπροστά στα μάτια όλων.

Όλοι έχουν σηκωθεί από τις θέσεις τους και στέκονται όρθιοι πάνω της.

Κατερίνα, χωρίς να χάνει στιγμή από την αυτοπεποίθησή της, φέρνει τα χέρια της στα μπράτσα της καρέκλας και λέει με σταθερή φωνή: «Εντάξει;» κοιτάζοντάς τους με ένα σοβαρό βλέμμα.

Μαριος: «Δεν βλέπουμε αυτό που ισχυρίζεσαι.»

Η Κατερίνα τούς κοίταξε έναν-έναν με εκείνο το σταθερό, προκλητικά ήρεμο βλέμμα που έδειχνε πως είχε πλήρη επίγνωση της έντασης που είχε δημιουργηθεί.

Χωρίς να πει λέξη, ακούμπησε πιο βαθιά στην πλάτη της καρέκλας της και έσπρωξε αργά με τα χέρια της το γραφείο μπροστά. Τα ροδάκια κύλησαν απαλά πάνω στο πάτωμα, μετακινώντας την προς τα πίσω με ελεγχόμενη, σχεδόν θεατρική ακρίβεια, μέχρι που η πλάτη της καρέκλας σταμάτησε τελικά στον τοίχο.

Η μικρή αυτή απόσταση που δημιούργησε ανάμεσά τους δεν λειτούργησε σαν απομάκρυνση.

Αντίθετα.

Ήταν σαν να έστηνε η ίδια καλύτερα τη σκηνή.

Το σώμα της έμεινε χαλαρό, αλλά απόλυτα σίγουρο. Το κεφάλι ελαφρώς ανασηκωμένο, οι ώμοι πίσω, το βλέμμα καρφωμένο πάνω τους όχι αμήχανο, όχι διστακτικό.

Και τότε, χωρίς καμία βιασύνη, άφησε τα πόδια της να ανοίξουν διάπλατα μπροστά τους.

Η κίνηση ήταν αργή. Ελεγχόμενη. βασανιστικά σκόπιμη.

Το ύφασμα της φούστας της ακολούθησε φυσικά την αλλαγή της στάσης της, γλιστρώντας ελαφρώς ψηλότερα πάνω στους μηρούς της, αποκαλύπτοντας ακόμη περισσότερο από εκείνη τη δυναμική, αβίαστα confident εικόνα που τους είχε ήδη αποσυντονίσει από ώρα.

Η Κατερίνα δεν χαμογελούσε πια.

Η έκφρασή της είχε γίνει πιο σοβαρή. Πιο σταθερή.

Σαν να μην έπαιζε απλώς μαζί τους.

Σαν να τους προκαλούσε ανοιχτά να αντέξουν αυτό που οι ίδιοι είχαν ζητήσει.

Τα δάχτυλά της έμειναν χαλαρά στα μπράτσα της καρέκλας, η στάση της απόλυτα ελεγχόμενη, ενώ το βλέμμα της περνούσε αργά από τον έναν στον άλλον.

Όλοι μένουν άφωνοι.

Τα πόδια της έχουν ανοίξει διάπλατα καθώς κάθεται στην καρέκλα του γραφείου.

Νικος λέει: «Ποδάρες.»

Η Κατερίνα, χωρίς καμία βιασύνη, άφησε τα δάχτυλά της να γλιστρήσουν αργά προς τις λεπτές δαντελωτές άκρες του εσωρούχου της, με εκείνη τη σχεδόν εκνευριστικά ήρεμη αυτοπεποίθηση που έκανε κάθε κίνησή της να μοιάζει απόλυτα ελεγχόμενη.

Για μια σύντομη στιγμή έκλεισε τα πόδια της, σαν να απολάμβανε επίτηδες το τελευταίο δευτερόλεπτο αγωνίας που τους άφηνε, πριν φέρει αργά τα γόνατά της ψηλότερα, λυγίζοντάς τα προς το στήθος της.

Οι καλοσχηματισμένοι μηροί της τεντώθηκαν καθώς τα χέρια της, με προσεκτικές, σταθερές κινήσεις, άρχισαν να τραβούν το δαντελωτό ύφασμα προς τα πάνω. Η απαλή δαντέλα τεντώθηκε για λίγο πάνω στο δέρμα της, πριν αρχίσει σταδιακά να υποχωρεί, απομακρυνόμενη αργά από το σώμα της. Το μουνί της αρχίζει να φαίνεται πλέον ξεκάθαρα μπροστά στα ματιά όλων.

Κανείς δεν μιλούσε.

Το μόνο που υπήρχε ήταν εκείνη η σχεδόν αποπνικτική σιωπή, γεμάτη βλέμματα που είχαν κολλήσει πάνω της, καθώς κάθε μικρή κίνηση έμοιαζε να παρατείνει εσκεμμένα την ένταση.

Η ίδια δεν έδειχνε ίχνος βιασύνης ή αμηχανίας.

Αντιθέτως κάθε της κίνηση έμοιαζε σχεδόν σκηνοθετημένη, σαν να είχε απόλυτη επίγνωση του πόσο τους είχε καυλώσει.

Το εσώρουχο συνέχιζε να ανεβαίνει αργά, εκατοστό το εκατοστό, ενώ η στάση του σώματός της παρέμενε σταθερή, τα ποδιά της ανοίξαν και παρέμειναν τεντωμένα ψυλα το σώμα τις βυθίστηκε στην καρεκλά τα ρόζο κόκκινα μουνόχειλα της άνοιξαν ελαφρός 

Η απάντηση βρισκόταν μπροστά τους ξεκάθαρη, αδιαμφισβήτητη.

Η Κατερίνα παρέμενε ακίνητη, με εκείνη την απόλυτα ελεγχόμενη στάση που έκανε κάθε μικρή της κίνηση να μοιάζει συνειδητή. Το σώμα της είχε βυθιστεί πιο χαλαρά στην καρέκλα, όχι από αδυναμία, αλλά από σιγουριά το βλέμμα της δεν έσπαγε ούτε για δευτερόλεπτο. Δεν υπήρχε βιασύνη. Δεν υπήρχε αμηχανία.

Μόνο εκείνη η βαριά, σχεδόν ηλεκτρισμένη παύση, όπου η πρόκληση είχε μετατραπεί πλέον σε ξεκάθαρη απάντηση.

Το πρόσωπό της διατηρούσε μια σοβαρότητα που έκανε τα πάντα ακόμα πιο έντονα — όχι χαμόγελο, όχι νευρικότητα, μόνο μια σταθερή αυτοπεποίθηση που έμοιαζε να λέει πως ήξερε ακριβώς τι έκανε από την πρώτη στιγμή.

Οι τρεις άντρες είχαν μείνει σχεδόν αποσβολωμένοι.

Ο Νικος για πρώτη φορά όλη μέρα, δεν είχε έτοιμο σχόλιο.

Ο Αλέξανδρος, που μέχρι τότε διατηρούσε πάντα τον έλεγχο στο παιχνίδι των ατάκων, έμοιαζε να έχει ξεμείνει προσωρινά από λέξεις.

Και ο Μάριος —ίσως ο πιο δύσκολος να εντυπωσιαστεί— απλώς την κοιτούσε, σαν να προσπαθούσε να επεξεργαστεί ότι εκείνη είχε πράγματι φτάσει τη μεταξύ τους πρόκληση μέχρι τέλους.

Η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει.

Δεν ήταν πια teasing.

Δεν ήταν πια αστείο.

Ήταν η απόλυτη στιγμή όπου εκείνη είχε πάρει κάθε αμφιβολία, κάθε πείραγμα, κάθε υπαινιγμό… και τα είχε γυρίσει όλα εναντίον τους.

Με απόλυτη ψυχραιμία.

Η Κατερίνα πήρε μια αργή ανάσα, χωρίς να αλλάξει καθόλου έκφραση, και άφησε το βλέμμα της να περάσει από τον έναν στον άλλον.

κανεις δεν μιλαει, στέκονται όρθιοι από πάνω της,

Το βλέμμα της παρέμενε καρφωμένο πάνω τους, σοβαρό, σταθερό, χωρίς ίχνος ντροπής ή νευρικότητας.

Σαν να τους άφηνε επίτηδες λίγα ακόμη δευτερόλεπτα μέσα σε εκείνη τη σιωπή.

Σαν να ήθελε να βεβαιωθεί πως καταλάβαιναν πλήρως.

Ότι είχε δίκιο.

Ότι από την πρώτη στιγμή έλεγε αλήθεια.

Και όσο κανείς δεν μιλούσε, τόσο πιο βαριά γινόταν η ατμόσφαιρα γιατί εκείνη δεν έδειχνε εκτεθειμένη.

Έδειχνε απόλυτα ανεπηρέαστη, επικίνδυνα ήρεμη.

Και μόνο τότε, με χαμηλή, σταθερή φωνή, σχεδόν κοφτά, έσπασε τη σιωπή:

«Λοιπόν;»

Αλέξανδρος: «Γάμησέ μας…»

Αλέξανδρος: «Ούτε… ούτε μία γαμημένη.»

Ο Νίκος αφήνει ένα απότομο, νευρικό γέλιο, περισσότερο από σοκ παρά από χιούμορ.

Νίκος: «ρε πούστη μου…»

Κουνάει το κεφάλι του, ακόμα κοιτώντας.

Νίκος: «Μας καύλωσες… κανονικά μας καύλωσες.»

Ο Μάριος μένει για λίγο άφωνος, μετά περνάει το χέρι του από το πρόσωπό του και βγάζει έναν βαρύ εκπνευστικό ήχο.

Μάριος: «Εντάξει… οκ… πάω πάσο.»

Μικρή παύση.

Μάριος: «Το τερμάτισες, μωρη καριόλα.»

Κατερίνα κοιτάζει τον νικο και του λέει: Για δες τωρα; Ούτε μία;

Αυτός απαντά: «Γυαλί εισαι.»

Γυρίζει το βλέμμα της προς τον Αλεχανδρο, τον κοιτάζει σταθερά και του λέει: «Ούτε μία;»

Αυτός λέει: «Μουναρα αεροδρόμιο το εχει.»

Κατερίνα χαμογελαστά λέει τον πέρασα τον έλεγχο ποιότητας;

χαμογελά από όλους.

Η Κατερίνα άφησε τα χέρια της να κινηθούν αργά, σχεδόν τελετουργικά, πάνω στα σηκωμένα της γόνατα,Οι παλάμες της ακούμπησαν απαλά το δέρμα της, άρχισαν να γλιστρούν κατά μήκος των ποδιών της από τα γόνατα προς τα κάτω, χαϊδεύοντας απαλά τη γραμμή τους καταλήγοντας να ακουμπάνε για μια στιγμή την κληρωτίδα της.

Ένα μικρό, στραβό χαμόγελο σχηματίστηκε στις άκρες των χειλιών της.

Κατερίνα: «Λοιπόν, ρε μαλάκες…»

Μικρή παύση.

Κατερίνα: «Τόση ώρα έχετε πάθει ομαδική παράκρουση.»

Κατερίνα: «Τώρα που πήρατε την απάντησή σας… ηρεμήσατε ή θα συνεχίσετε τις μαλακίες;»

Ο Νίκος μένει για μια στιγμή άφωνος, μετά αφήνει ένα νευρικό γελάκι.

Νίκος: «Εντάξει… οκ…»

Αλέξανδρος, ακόμα εμφανώς χαμένος:

Αλέξανδρος: «Καριόλα μεγάλη είσαι…»

Κατερίνα λέει γελώντας: «Α, τώρα το καταλάβατε;» 

Ο Νίκος περνάει το χέρι από το πρόσωπό του, γελώντας.

Νίκος: «Ρε φίλε… εσύ δεν είσαι καλά.»

Κατερίνα: «Εγώ μια χαρά είμαι. Εσείς ήσασταν που ζητούσατε αποδείξεις.» είμαστε εντάξει;

Μάριος: «Ναι… οκ….»

Μικρή παύση.

Μάριος: «Αλλά είσαι μεγάλο κάθαρμα.»

Η Κατερίνα ξεσπάει σε γέλιο.

Κατερίνα: «Τώρα σας φταίω κιόλας;»

Νίκος: «μας πήγες γαμιώντας κανονικά.»

Κατερίνα απαντά χαμογελώντας: «Μπράβο, αγόρια!»

Κατεβάζει γρήγορα τα πόδια της, πιάνει το εσώρουχό της και το τραβά προς τα πάνω.

Σηκώνεται, το φορά σωστά, κατεβάζει τη φούστα της, γυρίζει το κεφάλι της και τους κοιτάζει με σοβαρό βλέμμα.
«Τώρα θα κάθεστε πάνω από το κεφάλι μου;»

Όλοι ξεροκαταπίνουν και, χωρίς να μιλήσουν, κάνουν βήματα πίσω.

Κατερίνα κλείνει βιαστικά το λάπτοπ της κατεβάζοντας την οθόνη, τραβά απότομα το καλώδιο του HDMI, βάζει το λάπτοπ στην τσάντα της και αποχωρεί λέγοντάς τους:
«Τα λέμε αύριο, αγόρια.»
Και φεύγει με γρήγορο βηματισμό.

Κανείς τους δεν μίλησε. Κοιτάζονταν μεταξύ τους σαν χαμένοι — κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει τι είχε μόλις συμβεί.

Νικος μαζεύει τα πράγματά του και μονολογεί δυνατά:
«Ούτε μία, μάγκες… ούτε μία.»
Μαριος: μας πέθανε Νικο τι μουνάρος είναι αυτός.

Σιγά-σιγά, όλοι ετοίμαζαν τα πράγματά τους για να κλείσουν άλλη μία μέρα στο γραφείο — όμως αυτή η μέρα ήταν πολύ διαφορετική από όλες τις άλλες.

​