Συγχαρητήρια στον top δημοσιευτή μας για σημέρα!
Συγχαρητήρια στον/στην Pe27, τον τρέχοντα κορυφαίο δημοσιευτή για την τελευταία ημέρα με 21 δημοσιεύσεις!
Σάρωσε με 5 Όσκαρ το “Anora” σε μια τελετή φτιαγμένη με σεβασμό. Ο Σον Μπέικερ έφτασε το οσκαρικό ρεκόρ του Γουόλτ Ντίσνεϊ (!). 3 Όσκαρ για τον “Brutalist”.
Αυτά τα πράγματα πάντα πάνε κι έρχονται στα βραβεία Όσκαρ. Τη μία χρονιά έχεις το “Οπενχάιμερ” του ενός δισεκατομμυρίου να σαρώνει, την άλλη χρονιά
συνολικού μπάτζετ 16 εκατομμυρίων, γυρισμένες σε διάρκεια χρόνων από σκηνοθέτες αφοσιωμένους σε ένα πλήρως ανεξάρτητο όραμα, έξω από το Χόλιγουντ, έξω από τα στούντιο, έξω από οποιονδήποτε έλεγχο.
Σπάνιο να βλέπεις μια καθαρόαιμη κωμωδία να σαρώνει στα Όσκαρ, όπως και επίσης σπάνιο να βλέπεις να τιμώνται με τέτοια ένταση, άνθρωποι που βρίσκονται τόσο μακριά από τα κυκλώματα ισχύος και επιρροής της βιομηχανίας. Ο Σον Μπέικερ βρίσκεται στη γωνιά του εδώ και 20+ χρόνια, κάνοντας no budget ανεξάρτητες ταινίες με ήρωες και ηρωίδες του περιθωρίου, λέγοντας ιστορίες που δε λέει κανείς άλλος (και σίγουρα όχι με αυτό τον τρόπο) – και ξαφνικά φέτος, για κάποιο λόγο, το κινηματογραφικό κατεστημένο σταμάτησε, και πλησίασε στο μέρος του. Δεν προσέγγισε ο Μπέικερ το mainstream. Συνέβη το αντίστροφο.
Ο ΚΟΝΑΝ Ο’ ΜΠΡΑΪΑΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΛΕΤΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΡΟΟΠΤΑ
Τα θετικά για τη βραδιά ξεκίνησαν από νωρίς, μιας κι ο έμπειρος κωμικός Κόναν Ο’ Μπράιαν μπόρεσε αρκετά γρήγορα να βρει έναν καλό ρυθμό και τόνο για το χιούμορ που έφερε στην τελετή. Συχνά άφηνε τον ίδιο τον εαυτό του να γίνει το αστείο, χωρίς ποτέ στη διάρκεια της τελετής να τραβάει τα αστεία, να καθυστερεί την τελετή, ή να νιώθεις πως γίνεται κακός χωρίς λόγο.
Μια ιδανική παρουσία στο τιμόνι της τελετής, η οποία με τη σειρά της είχε μια σοβαρή (αλλά όχι υπερφίαλη) παραγωγή, με class και με σεβασμό σε ανθρώπους του σινεμά. Οι ζωντανές ερμηνείες κομματιών ήταν δυνατές, ιδιαίτερα εκείνη του “Wicked” με τις Γκράντε-Ερίβο, τα απρόοπτα έλειψαν (ακόμα και με την πολυσυζητημένη σάγκα της παρουσίας ή μή της Κάρλα Σοφία Γκασκόν, που η τελετή χειρίστηκε προσεκτικά. Αλλά κυρίως, ποτέ δεν ένιωθες πως αυτό που βλέπεις έχει άλλο στόχο, από το να τιμήσει τους υποψήφιους και τις υποψήφιες – κι αυτό είναι μεγάλο κοπλιμέντο, και κάτι καθόλου δεδομένο.
Σε άλλες κατηγορίες βλέπαμε κλιπάκια από τους υποψήφιους, σε άλλες οι παρουσιαστές έλεγαν κάποια λόγια κάθε υποψήφιο, ενώ σε δύο τεχνικές κατηγορίες (Κουστούμια και Φωτογραφία) είδαμε το format των “fab five” – όπου δηλαδή ένας ηθοποιός από την κάθε ταινία σύστηνε στο κοινό τον αντίστοιχο υποψήφιο καλλιτέχνη. Πολύ καλό αυτό γιατί ναι, οι ηθοποιοί είναι οι μεγαλύτερες διασημότητες, αλλά είναι σωστό να υπάρχει χρόνος και focus και σε άλλους ανθρώπους του σινεμά.
Ειδικά όταν βρισκόμαστε σε μια τελετή που, όπως λέγαμε και πιο πάνω, αποτέλεσε αγνό θρίαμβο του ανεξάρτητου σινεμά. Εκεί δηλαδή όπου η εμπειρία του κάθε μέλους του συνεργείο, το ταλέντο, η προσωπικότητα, λάμπουν – γιατί δεν υπάρχουν και πολλές εναλλακτικές.
Το “Anora” λοιπόν – η ταινία για μια σεξεργάτρια που παντρεύεται έναν νεόπλουτο Ρώσο πριν οι γονείς εκείνου στείλουν το πρωτοπαλίκαρό τους, να σβήσει το γάμο και να συνεφέρει τον γιο τους – έγινε κύμα που σάρωσε, κερδίζοντας τα Όσκαρ Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου, Μοντάζ και Α’ Γυναικείου Ρόλου.
ΓΙΑΤΙ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ “ANORA”
Για το τελευταίο, η ανερχόμενη Μάικι Μάντισον επικράτησε της Ντέμι Μουρ που ήταν το φαβορί, και την Φερνάντα Τόρες. Η ίδια εμφανώς σοκαρισμένη και αγχωμένη, ευχαρίστησε την κοινότητα σεξεργατών και σεξεργατριών. Αμέσως νωρίτερα, όταν ο Σον Μπέικερ παραλάμβανε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τα χέρια του Ταραντίνο, τον ευχαρίστησε για το “Κάποτε… στο Χόλιγουντ” και συγκεκριμένα το γεγονός ότι βάζοντας την Μάικι Μάντισον σε αυτό το ρόλο, έκανε τον Μπέικερ να προσέξει και να αναγνωρίσει πάνω της ένα μεγάλο ταλέντο.
«Αν δεν ήταν αυτή η ταινία, τότε δε θα υπήρχε το “Anora”», είπε ο Μπέικερ στον Ταραντίνο. Λίγες στιγμές μετά, η ίδια η Μάντισον θα κρατούσε στο χέρι της το Όσκαρ.
Τα άλλα 4 για την ταινία, γράφουν πάνω (και) το όνομα του Σον Μπέικερ, ο οποίος την μόνταρε ο ίδιος. «Έσωσα αυτή την ταινία στο μοντάζ!», είπε γελώντας καθώς παραλάμβανε το Όσκαρ την αντίστοιχης κατηγορίας. Ο Σον Μπέικερ, που γυρίζει ταινίες για 5 εκατομμύρια, και που πριν λίγα χρόνια γύριζε μια ταινία σε iPhone, είναι έτσι ο δεύτερος άνθρωπος στην ιστορία των Όσκαρ που κερδίζει 4 αγαλματίδια μέσα σε μια βραδιά.
Ο πρώτος; Ο Γουολ Ντίσνεϊ. Κανείς δεν έχει φτάσει ξανά τα 4, μέχρι τον Μπέικερ απόψε.
χρησιμοποίησε τον χρόνο του μετά τη νίκη στο Όσκαρ Σκηνοθεσίας για να μιλήσει για την ανάγκη επιβίωσης της κινηματογραφικής διανομής. Μίλησε για διανομείς και streamers που μικραίνουν το παράθυρο ανάμεσα στην κινηματογραφική κυκλοφορία και την online πρεμιέρα μιας ταινίας. Ζήτησε από γονείς να συστήσουν τα παιδιά τους στη μαγεία της αίθουσας. Και αργότερα έκλεισε τη βραδιά λέγοντας «ζήτω το ανεξάρτητο σινεμά»!
Γιατί όμως κέρδισε τόσο πολύ το “Anora”; Προφανώς άρεσε, αλλά πάντα θες κι άλλους παράγοντες για μια επικράτηση, πόσο μάλλον τόσο σαρωτική. Για το “Anora” αυτό σίγουρα είχε να κάνει με τον Σον Μπέικερ, που ακόμα κι όσοι δεν τον γνώριζαν, σίγουρα ένιωσαν μεγάλη σύνδεση χάρη στον τρόπο που όπου στεκόταν κι όπου βρισκόταν, μιλούσε με πρακτικούς και καθόλου «thoughts and prayers» τρόπους για την επιβίωση του (ανεξάρτητου) σινεμά.
Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως πρόκειται για ένα φιλμ που εξερευνά με τον τρόπο του, την ιδέα του κατά πόσο έχουν όλοι δικαίωμα στο όνειρο. Σε μια Αμερική που βιώνει ακόμα ένα συλλογικό κοινωνικό σοκ από την επανεκλογή Τραμπ, η πίκρα κι η μελαγχολική καρδιά μιας ξέφρενης κωμωδίας, ίσως να υπήρξαν αποκούμπι. Σχετικό ή μη, αλλά να το πούμε κι αυτό: Στα αντίστοιχα πρώτα Όσκαρ της πρώτης θητείας Τραμπ, η τότε Καλύτερη Ταινία ήταν –σοκαριστικά– το “Moonlight” του Μπάρι Τζένκινς, μια εξίσου ανεξάρτητη ταινία για χαρακτήρε που αναζητούν το δικαίωμά τους στην αγάπη και στον καθορισμό του εαυτού τους, στο περιθώριο μιας Αμερικής που δεν τους χωράει.
ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΟΥ ΟΣΚΑΡ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΛΟΥΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ
Ήταν μια γενικότερα πολύ δυνατή βραδιά για το αποκεντρωμένο σινεμά.
, το οποίο επικράτησε το εξαιρετικού αλλά στουντιακού “Το Ατίθασο Ρομπότ” στην κατηγορία Κινουμένων Σχεδίων. Το βραζιλιάνικο δράμα κοινωνικής αντίστασης “Είμαι Ακόμη Εδώ” επικράτησε για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας απέναντι στο “Emilia Perez” των 13 υποψηφιοτήτων και του Netflix.
Και, στην κορυφαία στιγμή της βραδιάς και μια από τις κορυφαίες της σύγχρονης οσκαρικής ιστορίας, το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ πήγε
. Ένα φιλμ-ντοκουμέντο πάνω στην κατοχή του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη.
Ένα χρόνο μετά την ομιλία του Τζόναθαν Γκλέιζερ που τάραξε τον θεσμό, οι σκηνοθέτες του “Καμιά Άλλη Γη” μίλησαν για εθνοκάθαρση, για «άνισες ζωές» υπό το ισραηλινό καθεστώς, αλλά και –στην πιο θαρραλέα κίνηση από όλες– για τις ευθύνες και των ΗΠΑ.
«Καλούμε τον κόσμο να λάβει σοβαρά μέτρα για να σταματήσει η αδικία και να σταματήσει η εθνοκάθαρση του παλαιστινιακού λαού»είπε ο Άντρα. «Πριν από περίπου δύο μήνες, έγινα πατέρας και ελπίζω ότι η κόρη μου δεν θα χρειαστεί να ζήσει την ίδια ζωή που ζω τώρα. … Το “Καμιά Άλλη Γη” αντικατοπτρίζει τη σκληρή πραγματικότητα που υπομένουμε για δεκαετίες και ακόμα αντιστεκόμαστε».
Ο Έιμπραχαμ, αφού αναφέρθηκε στην καταστροφή της Γάζας αλλά και στους ισραηλινούς αιχμαλώτους που «πρέπει να απελυθερωθούν» ύστερα από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, υπογράμμισε πως «Ζούμε υπό ένα καθεστώς όπου είμαι ελεύθερος σύμφωνα με το πολιτικό δίκαιο, ενώ ο Μπάζελ είναι υπό στρατιωτικούς νόμους που καταστρέφουν τη ζωή του. Υπάρχει ένας διαφορετικός δρόμος, μια πολιτική λύση χωρίς εθνοτική υπεροχή, με εθνικά δικαιώματα και για τους δύο λαούς μας», είπε. «Οι ΗΠΑ με την εξωτερική πολιτική τους προσπαθούν να μπλοκάρουν αυτό τον δρόμο», είπε καθαρά. Ήταν μια από τις λιγοστές πολιτικές στιγμές της τελετής – και μιλώντας για την Παλαιστίνη να αναφέρουμε πως ο Γκάι Πιρς (υποψήφιος Β’ Ανδρικού Ρόλου για το “The Brutalist”)
, σταθερός στην πάγια θέση του. Ενώ ο Έιντριεν Μπρόντι, αφού πελαγοδρόμησε κάπως στον μάλλον χρονοβόρο λόγο του, εν τέλει ορμώμενος από το θέμα της ταινίας εναντιώθηκε στον αντισημιτισμό και σε κάθε μορφή μίσους στη σημερινή κοινωνία.
Εκτός από το σαρωτικό “Anora” και το “Brutalist”, κάποιες ακόμα ταινίες τιμήθηκαν με πολλαπλά βραβεία. Το “Emilia Perez” κέρδισε Β’ Γυναικείο Ρόλο για τη Ζόι Σαλντάνι, και το Καλύτερο Τραγούδι για το “El Mal”, που επίσης τραγουδά η Σαλντάνια. Μια ηθοποιός αγαπητή στο Χόλιγουντ, με μεγάλους ρόλους στις εμπορικότερες ταινίες όλων των εποχών, που επιβίωσε το σκάνδαλο με την Κάρλα Σοφία Γκασκόν αλλά και την ευρύτερα διχαστική αντιμετώπιση για την ταινία.
Το “Dune: Μέρος Δεύτερο” τιμήθηκε για Ήχο και Οπτικά Εφέ, ενώ το “Wicked” πήρε κι αυτό δυο τεχνικά, Κουστούμια και Καλλιτεχνική Διεύθυνση.
Το “Substance” παρά την ήττα της Ντέμι Μουρ δεν έφυγε με άδεια χέρια, κερδίζοντας το Όσκαρ Μακιγιάζ και Κομμώσεων, ενώ από ένα βραβείο είχαν και τα “Κονκλάβιο” (Διασκευασμένο Σενάριο, “Αληθινό Πόνος” (το Όσκαρ-σιγουράκι για τον Κίραν Κάλκιν στον Β’ Ανδρικό Ρόλο, ο οποιος ξεκίνησε τιμώντας τον συν-υποψήφιό του, και συμπρωταγωνιστή του στο “Succession”, Τζέρεμι Στρονγκ), και τα προαναφερθέντα “Flow” και “Είμαι Ακόμη Εδώ”.
Όμως δε χωρά αμφιβολία πως ο θρίαμβος εδώ ανήκει στη νεο-σκρούμπολ κωμική περιπέτεια “Anora”. Που πρώτα μάγεψε την κριτική επιτροπή της Γκρέτα Γκέργουιγκ στις Κάννες από όπου έφυγε με τον Χρυσό Φοίνικα, κι ύστερα διατήρησε σταθερή δυναμική για σχεδόν 10 μήνες, όσο δηλαδή δεν εμφανιζόταν άλλη ταινία ικανή να ξεριζώσει εκείνην από τις καρδιές των ψηφοφόρων.
«Δεν έχω θυσιάσει κάτι [από το όραμά μου]. Κάνω το δικό μου πράγμα, στη δική μου γωνιά της βιομηχανίας εδώ και κάποιο καιρό. Ποτέ δεν το άλλαξα αυτό. Πάντα κάναμε το δικό μας πράγμα. Κι απλά τώρα η κουλτούρα ήρθε και μας συνάντησε. Θέλω να το μοιραστώ αυτό με όλους τους καλλιτέχνες που έχουν νιώσει την ανάγκη να συμβιβαστούν ώστε να αναγνωριστούν. Είμαι η ζωντανή απόδειξη πως… ίσως πάει πολύ καιρό, αλλά δεν χρειάζεται να συμβιβαστείς, να συμβιβάσεις το όραμά σου. Είναι κάπως μακρύς ο δρόμος, αλλά αν κάνεις το δικό σου πράγμα και το κάνεις καλά, οι άνθρωποι θα συνδεθούν μαζί σου».
Αυτά όλα δεν τα είπε ο Σον Μπέικερ, τα είπε η Charli xcx μια μέρα νωρίτερα, παραλαμβάνοντας το –επίσης πέμπτο μέσα σε μια βραδιά!– βραβείο της στα BRITs, για το
. Αλλά αυτά τα λόγια, αυτό το συναίσθημα, είναι κάτι που ισχύει και εδώ.
Δε νομίζω ότι ο Σον Μπέικερ είχε ποτέ στο μυαλό του οσκαρική δόξα γυρίζοντας μια από αυτές τις ιστορίες του περιθωρίου, με ένα μικρό συνεργείο σταθερών συνεργατών και με ένα καστ αγνώστων κατά βάση ηθοποιών. Έκανε ό,τι κάνει από πάντα, εδώ και πολύ καιρό. Ήταν κάπως μακρύς ο δρόμος, αλλά μοιάζει σαν αυτή τη στιγμή, η κουλτούρα να ήρθε και να τον συνάντησε.
Αναλυτικά οι μεγάλοι νικητές Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας 2025
Anora *ΝΙΚΗΤΗΣ
Conclave
The Brutalist
Emilia Perez
A Complete Unknown
Wicked
Dune Part Two
The Substance
Nickel Boys
I’m Still Here
Όσκαρ Σκηνοθεσίας 2025
Σον Μπέικερ, Anora *ΝΙΚΗΤΗΣ
Μπρέιντι Κορμπέ, The Brutalist
Τζέιμς Μάνγκολντ, A Complete Unknown
Ζακ Οντιάρ, Emilia Perez
Κοραλί Φαρζά, The Substance
Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου 2025
Εϊντριεν Μπρόντι, The Brutalist *ΝΙΚΗΤΗΣ
Τιμοτέ Σαλαμέ, A Complete Unknown
Κόλμαν Ντομίνγκο, Sing Sing
Ρέιφ Φάινς, Conclave
Σεμπάστιαν Σταν, The Apprentice Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου 2025
Σίνθια Ερίβο, Wicked
Κάρλα Σοφία Γκασκόν, Emilia Perez
Μάικι Μάντισον, Anora *ΝΙΚΗΤΗΣ
Ντεμί Μουρ, The Substance
Φερνάντα Τόρες, I’m Still Here
Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου 2025
Μόνικα Μπαρμπάρο, A Complete Unknown
Αριάνα Γκράντε, Wicked
Φελίσιτι Τζόουνς, The Brutalist
Ιζαμπέλα Ροσελίνι, The Conclave
Ζόι Σαλντάνα, Emilia Perez *ΝΙΚΗΤΡΙΑ
Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου 2025
Anora *ΝΙΚΗΤΗΣ
The Brutalist
A Real Pain
September 5
The Substance
Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου 2025
A Complete Unknown
Conclave *ΝΙΚΗΤΗΣ
Emilia Perez
Nickel Boys
Sing Sing
Όσκαρ Μουσικής 2025
The Brutalist *ΝΙΚΗΤΗΣ
Conclave
Emilia Perez
Wicked
The Wild Robot
Όσκαρ Κοστουμιών 2025
Wicked *ΝΙΚΗΤΗΣ
Nosferatu
Conclave
Gladiator II
A Complete Unknown
Όσκαρ Φωτογραφίας 2025
Nosferatu
The Brutalist *ΝΙΚΗΤΗΣ
Dune: Part Two
Emilia Perez
Maria
Όσκαρ Μοντάζ 2025
Conclave
Anora *ΝΙΚΗΤΗΣ
Emilia Perez
Wicked
The Brutalist
Όσκαρ Τραγουδιού 2025
El Mal, Emilia Perez *ΝΙΚΗΤΗΣ
The Journey, The Six Triple Eight
Mi Camino, Emilia Perez
Like A Bird, Sing Sing
Never Too Late, Elton John: Never Too Late
Όσκαρ Καλύτερης Σκηνογραφίας 2025
Wicked *ΝΙΚΗΤΡΙΑ
Nosferatu
The Brutalist
Conclave
Dune 2
Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας 2025
France, Emilia Pérez
Germany, The Seed of the Sacred Fig
Brazil, I’m Still Here *ΝΙΚΗΤΗΣ
Latvia, Flow
Denmark, The Girl with the Needle
Όσκαρ Ντοκιμαντέρ – Μεγάλου Μήκους 2025
Porcelain War
No Other Land *ΝΙΚΗΤΗΣ
Sugarcane
Black Box Diaries
Soundtrack to a Coup d’Etat
Όσκαρ Ντοκιμαντέρ – Μικρού Μήκους 2025
Death by Numbers
I Am Ready, Warden
Incident
Instruments of a Beating Heart
The Only Girl in the Orchestra *ΝΙΚΗΤΗΣ
Όσκαρ για τα Καλύτερα Οπτικά Εφέ 2025
Dune Part Two *ΝΙΚΗΤΗΣ
Better Man
Wicked
Kingdom of the Planet of the Apes
Alien: Romulus
Όσκαρ Καλύτερου Ήχου 2025
Wicked
Dune Part Two *ΝΙΚΗΤΗΣ
A Complete Unknown
Emilia Pérez
The Wild Robot
Όσκαρ για Κομμώσεις και Μακιγιάζ 2025
The Substance *ΝΙΚΗΤΗΣ
Wicked
Nosferatu
Emilia Pérez
A Different Man
Όσκαρ Καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων 2025
Flow *ΝΙΚΗΤΗΣ
Inside Out 2
Memoir of a Snail
Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl
The Wild Robot
Όσκαρ Μικρού Μήκους Ταινίας – Animation 2025
Beautiful Men
In the Shadow of the Cypress *ΝΙΚΗΤΗΣ
Magic Candies
Wander to Wonder
Yuck!
Όσκαρ Μικρού Μήκους Ταινίας – Live Action 2025
A Lien
Anuja
I’m Not a Robot *ΝΙΚΗΤΗΣ
The Last Ranger
The Man Who Would Not Remain Silent
Ντενίζ Ρίτσαρντς και Σάμι Σιν, μάνα και κόρη - σταρ του OnlyFans.,,
,,
H Ντενίζ Ρίτσαρντς δεν είναι ο ορισμός της «καλής ηθοποιού», αν και παραδόξως, έχει μερικά b-movies με ξεχωριστό χαρακτήρα, όπως το Wild Τhings του 1998.
Επίσης, τη θυμόμαστε και από εκείνη την εξαιρετικά άβολη συμμετοχή στο Friends, ως η ξαδέλφη του Ρος Γκέλερ, αυτή την οποία έκανε πονηρές σκέψεις. Η Ντενίζ συνδέθηκε ερωτικά με τον ηθοποιό Τσάρλι Σιν, έπαιξε σε ριάλιτι, ξεπεράστηκε από την εποχή της, μέχρι τη στιγμή που ανακάλυψε την πλατφόρμα
Πιο συγκεκριμένα, η Ντενίζ μπήκε στην πλατφόρμα λίγο μετά την είσοδο της κόρης της, της 21χρονης Σάμι Σιν.
Όπως μαθαίνουμε από το gossip ένθετο του Yahoo, ο Τσάρλι Σιν όταν ενημερώθηκε για το γεγονός, ότι η πρώην γυναίκα του και η κόρη του έχουν βάλει την καλλίγραμμη εικόνα τους σε πωλητήριο για online συνδρομές, εξερράγη.
Ο 58χρονος ηθοποιός φαίνεται πως δήλωσε, «εγώ δεν συμφώνησα ποτέ με αυτό, είναι ντροπή» και τονίζει με κάθε τρόπο πως η πρώην σύντροφος του φταίει για όλα, πως εκείνη «έβαλε το παιδί σε λάθος δρόμο».
Ακούτε ένα λυπημένο βιολί να παίζει πίσω από αυτές τις ατάκες; Δεν είστε οι μόνοι.
Είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα;
Εικάζεται πως τα ετήσια έσοδα της Ντενίζ Ρίτσαρντς από την πλατφόρμα ανέρχονται στα 2 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η κόρη της μέσα σε λίγους μήνες είχε ήδη βγάλει το πρώτο της εκατομμύριο.
Σύμφωνα με το
η Σάμι εκτόξευσε τις πωλήσεις της, ύστερα από ένα video, στο οποίο εξηγούσε πως είχε μπει στην πλατφόρμα γιατί ήθελε να μαζέψει λεφτά, για να αγοράσει ένα διαμέρισμα, τονίζοντας πως «η δουλειά στο κατάστημα ζαχαρωτών, δεν ήταν αρκετή».
Πάλι ακούμε το ίδιο λυπημένο βιολί, καθώς σήμερα η Σάμι όχι μόνο έχει αποκτήσει το σπίτι των ονείρων της, άλλα μέσα από το OnlyFans έχει εκτοξεύσει τη φήμη της και οι προτάσεις για συνεργασίες με brands έρχονται «βροχή».
Σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε, το πλάνο της σελίδας της περιλαμβάνει δοκιμή 30 ημερών για το περιεχόμενό της, ενώ με 19,99 δολάρια το μήνα, ο κάθε χρήστης αποκτά πρόσβαση στο περιεχόμενο της.
Με 203,90 δολάρια, όσοι θέλουν να την παρακολουθούν για τουλάχιστον ένα έτος, θα χαμογελάσουν διπλά.
Ο χρυσός κανόνας
Μητέρα και κόρη στο OnlyFans, δηλαδή, θα μπορούσε να πει κανείς πως η μια δίνει συμβουλές στην άλλη ως προς τι να ανεβάσουν; Α ΠΑ ΠΑ, όχι, επιβεβαιώνουν και οι δύο.
Μάλιστα, πρόσφατα ρωτήθηκαν αν έχουν ελέγξει τις σελίδες η μία της άλλης και η Σάμι είπε: «Όχι, αυτό θα ήταν περίεργο». Η Ντενίζ συμφώνησε. «Ναι, τραβάμε μια γραμμή εκεί».
Ο Τσάρλι άραγε τι γνώμη έχει για όλα αυτά;
Σάρωσε με 5 Όσκαρ το “Anora” σε μια τελετή φτιαγμένη με σεβασμό. Ο Σον Μπέικερ έφτασε το οσκαρικό ρεκόρ του Γουόλτ Ντίσνεϊ (!). 3 Όσκαρ για τον “Brutalist”.
Αυτά τα πράγματα πάντα πάνε κι έρχονται στα βραβεία Όσκαρ. Τη μία χρονιά έχεις το “Οπενχάιμερ” του ενός δισεκατομμυρίου να σαρώνει, την άλλη χρονιά
συνολικού μπάτζετ 16 εκατομμυρίων, γυρισμένες σε διάρκεια χρόνων από σκηνοθέτες αφοσιωμένους σε ένα πλήρως ανεξάρτητο όραμα, έξω από το Χόλιγουντ, έξω από τα στούντιο, έξω από οποιονδήποτε έλεγχο.
Σπάνιο να βλέπεις μια καθαρόαιμη κωμωδία να σαρώνει στα Όσκαρ, όπως και επίσης σπάνιο να βλέπεις να τιμώνται με τέτοια ένταση, άνθρωποι που βρίσκονται τόσο μακριά από τα κυκλώματα ισχύος και επιρροής της βιομηχανίας. Ο Σον Μπέικερ βρίσκεται στη γωνιά του εδώ και 20+ χρόνια, κάνοντας no budget ανεξάρτητες ταινίες με ήρωες και ηρωίδες του περιθωρίου, λέγοντας ιστορίες που δε λέει κανείς άλλος (και σίγουρα όχι με αυτό τον τρόπο) – και ξαφνικά φέτος, για κάποιο λόγο, το κινηματογραφικό κατεστημένο σταμάτησε, και πλησίασε στο μέρος του. Δεν προσέγγισε ο Μπέικερ το mainstream. Συνέβη το αντίστροφο.
Ο ΚΟΝΑΝ Ο’ ΜΠΡΑΪΑΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΛΕΤΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΡΟΟΠΤΑ
Τα θετικά για τη βραδιά ξεκίνησαν από νωρίς, μιας κι ο έμπειρος κωμικός Κόναν Ο’ Μπράιαν μπόρεσε αρκετά γρήγορα να βρει έναν καλό ρυθμό και τόνο για το χιούμορ που έφερε στην τελετή. Συχνά άφηνε τον ίδιο τον εαυτό του να γίνει το αστείο, χωρίς ποτέ στη διάρκεια της τελετής να τραβάει τα αστεία, να καθυστερεί την τελετή, ή να νιώθεις πως γίνεται κακός χωρίς λόγο.
Μια ιδανική παρουσία στο τιμόνι της τελετής, η οποία με τη σειρά της είχε μια σοβαρή (αλλά όχι υπερφίαλη) παραγωγή, με class και με σεβασμό σε ανθρώπους του σινεμά. Οι ζωντανές ερμηνείες κομματιών ήταν δυνατές, ιδιαίτερα εκείνη του “Wicked” με τις Γκράντε-Ερίβο, τα απρόοπτα έλειψαν (ακόμα και με την πολυσυζητημένη σάγκα της παρουσίας ή μή της Κάρλα Σοφία Γκασκόν, που η τελετή χειρίστηκε προσεκτικά. Αλλά κυρίως, ποτέ δεν ένιωθες πως αυτό που βλέπεις έχει άλλο στόχο, από το να τιμήσει τους υποψήφιους και τις υποψήφιες – κι αυτό είναι μεγάλο κοπλιμέντο, και κάτι καθόλου δεδομένο.
Σε άλλες κατηγορίες βλέπαμε κλιπάκια από τους υποψήφιους, σε άλλες οι παρουσιαστές έλεγαν κάποια λόγια κάθε υποψήφιο, ενώ σε δύο τεχνικές κατηγορίες (Κουστούμια και Φωτογραφία) είδαμε το format των “fab five” – όπου δηλαδή ένας ηθοποιός από την κάθε ταινία σύστηνε στο κοινό τον αντίστοιχο υποψήφιο καλλιτέχνη. Πολύ καλό αυτό γιατί ναι, οι ηθοποιοί είναι οι μεγαλύτερες διασημότητες, αλλά είναι σωστό να υπάρχει χρόνος και focus και σε άλλους ανθρώπους του σινεμά.
Ειδικά όταν βρισκόμαστε σε μια τελετή που, όπως λέγαμε και πιο πάνω, αποτέλεσε αγνό θρίαμβο του ανεξάρτητου σινεμά. Εκεί δηλαδή όπου η εμπειρία του κάθε μέλους του συνεργείο, το ταλέντο, η προσωπικότητα, λάμπουν – γιατί δεν υπάρχουν και πολλές εναλλακτικές.
Το “Anora” λοιπόν – η ταινία για μια σεξεργάτρια που παντρεύεται έναν νεόπλουτο Ρώσο πριν οι γονείς εκείνου στείλουν το πρωτοπαλίκαρό τους, να σβήσει το γάμο και να συνεφέρει τον γιο τους – έγινε κύμα που σάρωσε, κερδίζοντας τα Όσκαρ Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου, Μοντάζ και Α’ Γυναικείου Ρόλου.
ΓΙΑΤΙ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ “ANORA”
Για το τελευταίο, η ανερχόμενη Μάικι Μάντισον επικράτησε της Ντέμι Μουρ που ήταν το φαβορί, και την Φερνάντα Τόρες. Η ίδια εμφανώς σοκαρισμένη και αγχωμένη, ευχαρίστησε την κοινότητα σεξεργατών και σεξεργατριών. Αμέσως νωρίτερα, όταν ο Σον Μπέικερ παραλάμβανε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τα χέρια του Ταραντίνο, τον ευχαρίστησε για το “Κάποτε… στο Χόλιγουντ” και συγκεκριμένα το γεγονός ότι βάζοντας την Μάικι Μάντισον σε αυτό το ρόλο, έκανε τον Μπέικερ να προσέξει και να αναγνωρίσει πάνω της ένα μεγάλο ταλέντο.
«Αν δεν ήταν αυτή η ταινία, τότε δε θα υπήρχε το “Anora”», είπε ο Μπέικερ στον Ταραντίνο. Λίγες στιγμές μετά, η ίδια η Μάντισον θα κρατούσε στο χέρι της το Όσκαρ.
Τα άλλα 4 για την ταινία, γράφουν πάνω (και) το όνομα του Σον Μπέικερ, ο οποίος την μόνταρε ο ίδιος. «Έσωσα αυτή την ταινία στο μοντάζ!», είπε γελώντας καθώς παραλάμβανε το Όσκαρ την αντίστοιχης κατηγορίας. Ο Σον Μπέικερ, που γυρίζει ταινίες για 5 εκατομμύρια, και που πριν λίγα χρόνια γύριζε μια ταινία σε iPhone, είναι έτσι ο δεύτερος άνθρωπος στην ιστορία των Όσκαρ που κερδίζει 4 αγαλματίδια μέσα σε μια βραδιά.
Ο πρώτος; Ο Γουολ Ντίσνεϊ. Κανείς δεν έχει φτάσει ξανά τα 4, μέχρι τον Μπέικερ απόψε.
χρησιμοποίησε τον χρόνο του μετά τη νίκη στο Όσκαρ Σκηνοθεσίας για να μιλήσει για την ανάγκη επιβίωσης της κινηματογραφικής διανομής. Μίλησε για διανομείς και streamers που μικραίνουν το παράθυρο ανάμεσα στην κινηματογραφική κυκλοφορία και την online πρεμιέρα μιας ταινίας. Ζήτησε από γονείς να συστήσουν τα παιδιά τους στη μαγεία της αίθουσας. Και αργότερα έκλεισε τη βραδιά λέγοντας «ζήτω το ανεξάρτητο σινεμά»!
Γιατί όμως κέρδισε τόσο πολύ το “Anora”; Προφανώς άρεσε, αλλά πάντα θες κι άλλους παράγοντες για μια επικράτηση, πόσο μάλλον τόσο σαρωτική. Για το “Anora” αυτό σίγουρα είχε να κάνει με τον Σον Μπέικερ, που ακόμα κι όσοι δεν τον γνώριζαν, σίγουρα ένιωσαν μεγάλη σύνδεση χάρη στον τρόπο που όπου στεκόταν κι όπου βρισκόταν, μιλούσε με πρακτικούς και καθόλου «thoughts and prayers» τρόπους για την επιβίωση του (ανεξάρτητου) σινεμά.
Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως πρόκειται για ένα φιλμ που εξερευνά με τον τρόπο του, την ιδέα του κατά πόσο έχουν όλοι δικαίωμα στο όνειρο. Σε μια Αμερική που βιώνει ακόμα ένα συλλογικό κοινωνικό σοκ από την επανεκλογή Τραμπ, η πίκρα κι η μελαγχολική καρδιά μιας ξέφρενης κωμωδίας, ίσως να υπήρξαν αποκούμπι. Σχετικό ή μη, αλλά να το πούμε κι αυτό: Στα αντίστοιχα πρώτα Όσκαρ της πρώτης θητείας Τραμπ, η τότε Καλύτερη Ταινία ήταν –σοκαριστικά– το “Moonlight” του Μπάρι Τζένκινς, μια εξίσου ανεξάρτητη ταινία για χαρακτήρε που αναζητούν το δικαίωμά τους στην αγάπη και στον καθορισμό του εαυτού τους, στο περιθώριο μιας Αμερικής που δεν τους χωράει.
ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΟΥ ΟΣΚΑΡ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΛΟΥΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ
Ήταν μια γενικότερα πολύ δυνατή βραδιά για το αποκεντρωμένο σινεμά.
, το οποίο επικράτησε το εξαιρετικού αλλά στουντιακού “Το Ατίθασο Ρομπότ” στην κατηγορία Κινουμένων Σχεδίων. Το βραζιλιάνικο δράμα κοινωνικής αντίστασης “Είμαι Ακόμη Εδώ” επικράτησε για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας απέναντι στο “Emilia Perez” των 13 υποψηφιοτήτων και του Netflix.
Και, στην κορυφαία στιγμή της βραδιάς και μια από τις κορυφαίες της σύγχρονης οσκαρικής ιστορίας, το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ πήγε
. Ένα φιλμ-ντοκουμέντο πάνω στην κατοχή του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη.
Ένα χρόνο μετά την ομιλία του Τζόναθαν Γκλέιζερ που τάραξε τον θεσμό, οι σκηνοθέτες του “Καμιά Άλλη Γη” μίλησαν για εθνοκάθαρση, για «άνισες ζωές» υπό το ισραηλινό καθεστώς, αλλά και –στην πιο θαρραλέα κίνηση από όλες– για τις ευθύνες και των ΗΠΑ.
«Καλούμε τον κόσμο να λάβει σοβαρά μέτρα για να σταματήσει η αδικία και να σταματήσει η εθνοκάθαρση του παλαιστινιακού λαού»είπε ο Άντρα. «Πριν από περίπου δύο μήνες, έγινα πατέρας και ελπίζω ότι η κόρη μου δεν θα χρειαστεί να ζήσει την ίδια ζωή που ζω τώρα. … Το “Καμιά Άλλη Γη” αντικατοπτρίζει τη σκληρή πραγματικότητα που υπομένουμε για δεκαετίες και ακόμα αντιστεκόμαστε».
Ο Έιμπραχαμ, αφού αναφέρθηκε στην καταστροφή της Γάζας αλλά και στους ισραηλινούς αιχμαλώτους που «πρέπει να απελυθερωθούν» ύστερα από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, υπογράμμισε πως «Ζούμε υπό ένα καθεστώς όπου είμαι ελεύθερος σύμφωνα με το πολιτικό δίκαιο, ενώ ο Μπάζελ είναι υπό στρατιωτικούς νόμους που καταστρέφουν τη ζωή του. Υπάρχει ένας διαφορετικός δρόμος, μια πολιτική λύση χωρίς εθνοτική υπεροχή, με εθνικά δικαιώματα και για τους δύο λαούς μας», είπε. «Οι ΗΠΑ με την εξωτερική πολιτική τους προσπαθούν να μπλοκάρουν αυτό τον δρόμο», είπε καθαρά. Ήταν μια από τις λιγοστές πολιτικές στιγμές της τελετής – και μιλώντας για την Παλαιστίνη να αναφέρουμε πως ο Γκάι Πιρς (υποψήφιος Β’ Ανδρικού Ρόλου για το “The Brutalist”)
, σταθερός στην πάγια θέση του. Ενώ ο Έιντριεν Μπρόντι, αφού πελαγοδρόμησε κάπως στον μάλλον χρονοβόρο λόγο του, εν τέλει ορμώμενος από το θέμα της ταινίας εναντιώθηκε στον αντισημιτισμό και σε κάθε μορφή μίσους στη σημερινή κοινωνία.
Ντενίζ Ρίτσαρντς και Σάμι Σιν, μάνα και κόρη - σταρ του OnlyFans.,,
,,
H Ντενίζ Ρίτσαρντς δεν είναι ο ορισμός της «καλής ηθοποιού», αν και παραδόξως, έχει μερικά b-movies με ξεχωριστό χαρακτήρα, όπως το Wild Τhings του 1998.
Επίσης, τη θυμόμαστε και από εκείνη την εξαιρετικά άβολη συμμετοχή στο Friends, ως η ξαδέλφη του Ρος Γκέλερ, αυτή την οποία έκανε πονηρές σκέψεις. Η Ντενίζ συνδέθηκε ερωτικά με τον ηθοποιό Τσάρλι Σιν, έπαιξε σε ριάλιτι, ξεπεράστηκε από την εποχή της, μέχρι τη στιγμή που ανακάλυψε την πλατφόρμα
Πιο συγκεκριμένα, η Ντενίζ μπήκε στην πλατφόρμα λίγο μετά την είσοδο της κόρης της, της 21χρονης Σάμι Σιν.
Όπως μαθαίνουμε από το gossip ένθετο του Yahoo, ο Τσάρλι Σιν όταν ενημερώθηκε για το γεγονός, ότι η πρώην γυναίκα του και η κόρη του έχουν βάλει την καλλίγραμμη εικόνα τους σε πωλητήριο για online συνδρομές, εξερράγη.
Ο 58χρονος ηθοποιός φαίνεται πως δήλωσε, «εγώ δεν συμφώνησα ποτέ με αυτό, είναι ντροπή» και τονίζει με κάθε τρόπο πως η πρώην σύντροφος του φταίει για όλα, πως εκείνη «έβαλε το παιδί σε λάθος δρόμο».
Ακούτε ένα λυπημένο βιολί να παίζει πίσω από αυτές τις ατάκες; Δεν είστε οι μόνοι.
Είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα;
Εικάζεται πως τα ετήσια έσοδα της Ντενίζ Ρίτσαρντς από την πλατφόρμα ανέρχονται στα 2 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η κόρη της μέσα σε λίγους μήνες είχε ήδη βγάλει το πρώτο της εκατομμύριο.
Σύμφωνα με το
η Σάμι εκτόξευσε τις πωλήσεις της, ύστερα από ένα video, στο οποίο εξηγούσε πως είχε μπει στην πλατφόρμα γιατί ήθελε να μαζέψει λεφτά, για να αγοράσει ένα διαμέρισμα, τονίζοντας πως «η δουλειά στο κατάστημα ζαχαρωτών, δεν ήταν αρκετή».
Πάλι ακούμε το ίδιο λυπημένο βιολί, καθώς σήμερα η Σάμι όχι μόνο έχει αποκτήσει το σπίτι των ονείρων της, άλλα μέσα από το OnlyFans έχει εκτοξεύσει τη φήμη της και οι προτάσεις για συνεργασίες με brands έρχονται «βροχή».
Σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε, το πλάνο της σελίδας της περιλαμβάνει δοκιμή 30 ημερών για το περιεχόμενό της, ενώ με 19,99 δολάρια το μήνα, ο κάθε χρήστης αποκτά πρόσβαση στο περιεχόμενο της.
Με 203,90 δολάρια, όσοι θέλουν να την παρακολουθούν για τουλάχιστον ένα έτος, θα χαμογελάσουν διπλά.
Ο χρυσός κανόνας
Μητέρα και κόρη στο OnlyFans, δηλαδή, θα μπορούσε να πει κανείς πως η μια δίνει συμβουλές στην άλλη ως προς τι να ανεβάσουν; Α ΠΑ ΠΑ, όχι, επιβεβαιώνουν και οι δύο.
Μάλιστα, πρόσφατα ρωτήθηκαν αν έχουν ελέγξει τις σελίδες η μία της άλλης και η Σάμι είπε: «Όχι, αυτό θα ήταν περίεργο». Η Ντενίζ συμφώνησε. «Ναι, τραβάμε μια γραμμή εκεί».
Ο Τσάρλι άραγε τι γνώμη έχει για όλα αυτά;